Gelooft u in het lot? Soms kan één klein voorwerp de muur van leugens, jarenlang opgebouwd, in één klap omver werpen. Wat ik laatst heb meegemaakt in een alledaags stadspark, laat mijn hart nog steeds sneller kloppen zodra ik eraan terugdenk.
**Eerste scène: De vondst**
Het was een rustige, zonnige dag. Een jongetje van een jaar of zeven zat geconcentreerd op een houten bankje en bekeek een versleten leren portemonnee die hij net in het gras had gevonden. Hij maakte het vakje voor pasjes open en verstijfde. Achter het doorzichtige venstertje lachte een onbekende vrouw hem toe vanaf een vergeelde foto.
**Tweede scène: De eigenaar**
Plots kwam er een man aangelopen. Hij droeg een net maatpak en zijn gezicht stond zichtbaar opgelucht, maar het zweet parelde op zijn voorhoofd: duidelijk had hij haast.
“Dankjewel dat je hem hebt gevonden! Deze portemonnee betekent veel voor mij,” zei hij, terwijl hij zijn hand uitstak.
**Derde scène: De onverwachte vraag**
Het jongetje aarzelde. In plaats van de portemonnee te overhandigen, klemde hij hem stevig tegen zich aan. Hij keek de man recht aan en vroeg, met een trillende stem:
“Waarom zit er een foto van mijn moeder in uw portemonnee?”
**Vierde scène: Schok**
De man zakte langzaam door zijn knieën. Bleek en met bevende handen stamelde hij:
“Dat kan toch niet waar zijn Dat is mijn vrouw. Ze is zeven jaar geleden spoorloos verdwenen.”
**Vijfde scène: Botsende werelden**
Het jongetje zocht in zijn jaszak en haalde er een identieke foto uit, wat gekreukeld aan de randen.
“Ze wacht nu op mij bij de zandbak,” zei hij, terwijl hij richting de schommels wees.
De ogen van de man werden groot van ongeloof. Met spiedende blik draaide hij zich langzaam om naar de speelplaats
Wat er toen gebeurde, vergeet ik nooit meer.
De man Peter, zo heette hij stond wankel op zijn benen. Verderop, op een houten bankje bij de zandbak, zat een vrouw in een lichtblauwe jas te lezen. Zodra ze Peter opmerkte, gleed haar boek uit haar handen, recht in het zand.
“Marjolein..?” ademde Peter uit.
Ze rende niet weg. In plaats daarvan sloeg ze haar handen voor haar ogen en begon onbedaarlijk te huilen. Later bleek dat Marjolein zeven jaar geleden betrokken was bij een ernstig ongeluk in een andere stad en haar geheugen volledig kwijt was geraakt. Ze wist niet meer wie ze was of waar ze vandaan kwam. Destijds was ze zonder het zelf te weten al zwanger, en sindsdien had ze haar zoon alleen grootgebracht, ervan overtuigd dat haar leven pas begonnen was vanaf haar ontwaken in het ziekenhuis.
Die portemonnee, vandaag door Peter verloren, was altijd zijn laatste tastbare herinnering aan zijn overleden vrouw geweest. Maar het lot bracht hen voor het eerst sinds jaren samen op precies dat bankje, in precies dat park. De oude leren portemonnee bracht uiteindelijk niet alleen hun zoon bij zijn vader, maar gaf Peter na al die tijd zijn verloren liefde terug.
