Toen mijn buurman om tien uur s avonds op de deur klopte, hield hij een vreemde huissleutel in zijn hand.
Ik stond alleen in de keuken af te wassen. Het was een lange dag geweest en alles wat ik wilde was wat rust. Toen ik open deed, stond hij op de drempel en keek me bezorgd aan.
Is dit niet jouw sleutel? vroeg hij.
Ik keek naar de metalen sleutel in zijn hand. Hij leek exact op die van mij.
Nee, zei ik. Die van mij ligt hier.
Ik liet hem mijn eigen sleutel zien.
Hij fronste.
Hoe kan het dan dat deze je deur opent?
In eerste instantie dacht ik dat hij een grap maakte. Maar zijn gezicht bleef ernstig.
Wat bedoel je daarmee?
Een half uur geleden, zei hij, zag ik een vrouw naar binnen gaan. Ik dacht dat jij het was, maar daarna zag ik je op het balkon.
Mijn hart sloeg op hol.
Ik woon inmiddels al twee jaar alleen. Na mijn scheiding had ik me voorgenomen nooit meer iemand anders zijn gewoontes, geluiden of sleutels te hoeven verdragen.
Hoe zag ze eruit? vroeg ik zacht.
Donker haar rond de veertig ze droeg een tas.
Een koude rilling trok langs mijn rug. Niemand behalve ik had een sleutel van mijn appartement.
Nou ja, op één persoon na.
Mijn ex-man.
Maar die was al twee jaar geleden vertrokken. De reserve sleutel die ik hem had gegeven, zou hij hebben teruggegeven. Tenminste, dat beweerde hij.
Ben je zeker dat ze hier naar binnen ging? vroeg ik.
Ik zag het duidelijk, zei mijn buurman. Ze deed de deur open en liep zo naar binnen.
Ik draaide me om naar de deur achter mij. Binnen was het stil.
Te stil.
Wacht hier even, zei ik.
Maar hij schudde zijn hoofd.
Geen denken aan dat ik je hier alleen laat.
We liepen samen naar binnen. De woonkamer zag eruit zoals ik hem had achtergelaten. De lamp brandde nog.
Maar op tafel stond iets, wat er eerder niet stond.
Een glas.
Mijn glas.
Met water erin.
Ik stond stil.
Ik heb geen water gedronken, fluisterde ik.
De buurman liep naar het glas en pakte het vast.
Het is nog warm.
Op dat moment hoorden we een zacht geluid uit de gang. Alsof er iets verschoven werd.
We hielden onze adem in.
Is daar iemand? riep de buurman.
Geen antwoord.
Hij liep voorop. Ik er vlak achter. De slaapkamerdeur stond half open.
Mijn hart bonsde in mijn oren.
Hij duwde de deur open.
De kamer was leeg.
Maar mijn kledingkast stond open.
Mijn kleren waren door elkaar gehusseld.
En op het bed lag iets kleins.
Een envelop.
Ik liep ernaartoe en pakte hem op. Enkel mijn naam stond erop.
Met trillende handen maakte ik hem open.
Binnenin zat een briefje.
Slechts één zin.
Als je klaar bent om te praten, weet je waar je me vindt.
Het handschrift was me bekend.
Mijn ex-man.
De buurman keek me aan.
Heeft hij nog een sleutel?
Ik schudde langzaam mijn hoofd.
Dat zou niet moeten.
Ik ging op het bed zitten, en probeerde helder na te denken. De laatste keer dat ik hem had gezien was bij de rechtbank. Hij was kalm, bijna té kalm.
Toen zei hij tegen me:
Ooit praten we nog wel eens.
Ik had het afgedaan als onzin.
Maar nu was er iemand in mijn huis geweest.
Aan mijn tafel gezeten.
Uit mijn glas gedronken.
En in mijn kast gesnuffeld.
De buurman bleef bij de deur staan en staarde naar het briefje.
Dit is niet normaal.
Ik weet het.
Plots schoot me iets te binnen. Ik liep naar het kastje bij de voordeur en deed het open.
Daar bewaarde ik mijn reservesleutel.
Die was weg.
Op dat moment drong het tot me door.
Hij had nooit een kopie gemaakt.
Hij had gewoon zijn sleutel niet teruggegeven.
En ik had hem geloofd.
De buurman zei zacht:
Volgens mij is het tijd om je slot te vervangen.
Ik keek opnieuw naar het briefje.
Toen scheurde ik het doormidden.
Nee, zei ik. Volgens mij is het tijd dat ik iets anders verander.Ik stond op, liep naar het raam en duwde het wijd open. Koude avondlucht vulde de kamer. Met de stukken briefje nog in mijn hand keek ik naar de lichtjes van de stad. Die sleutel, die angst, dat verleden het had te lang mijn leven bepaald.
Wil je dat ik blijf vannacht? vroeg de buurman. Ik schudde mijn hoofd.
Nee. Maar wil je morgen met me mee naar de slotenmaker?
Hij knikte opgelucht.
Ik draaide me om en nam een diepe ademhaling. Morgen zou ik mijn eigen sleutel laten maken, eentje die niet aan iemand anders toebehoorde. Voor het eerst sinds lange tijd voelde ik mijn hart rustiger slaan.
Ik liet het raam open en sleepte het glas water naar de gootsteen. Terwijl het warme water over mijn handen stroomde, wist ik zeker: niemand zou hier ooit nog ongevraagd binnenkomen. Niet meer.
En toen draaide ik, met mijn reservesleutel verdwenen en mijn verleden buiten, eindelijk zelf het slot om.
