Weet je, gisteren had ik zon moment waarop ik echt even stil moest staan bij hoe snel we mensen beoordelen zonder het hele verhaal te kennen. Moet je nagaan: in een groot, hypermodern kantoor in hartje Rotterdam, met van die glimmende marmeren vloeren en bijna overal glas, stond een vrouw met haar zoontje. Het jongetje zag eruit alsof hij rechtstreeks van het speelplein kwam. Zijn broek ene knie onder de modder, T-shirt wat gekreukt typisch zon dag waarop je eigenlijk alleen maar met je moeder op pad wil.
De receptioniste, een jonge meid genaamd Marjolein met nagels waar geen vuiltje op zat, keek hen echt aan als of ze net kwamen bedelen bij het Hilton of zo. Marjolein liet duidelijk merken: Eh, dit is een bedrijfspand hoor, geen opvang voor iedereen, dus als jullie willen gaan voordat ik de beveiliging bel graag.
Nou, dat ventje hield zich flink, tot hij zijn verfrommelde papiertje nóg steviger vasthield. Zijn ogen vol tranen, lipjes trillen, en hij zegt heel zachtjes: Maar ik heb een tekening voor papa.
Weet je wat Marjolein toen deed? Ze lachte gewoon bitsig en wees ze met haar perfect gelakte vinger richting de voordeur. Je pa staat hier vast niet op de directielijst, hij dweilt misschien de vloeren. Dus hup, wegwezen nu! Niet normaal, toch?
En toen, echt uit het niets, hoorde je dat geluidje van de lift. De deuren gaan open en daar stapt een lange man uit in een maatpak waar half Amsterdam jaloers op zou zijn. Je zag nog dat hij in zijn dossiers verdiept was, tot hij zijn vrouw en zoontje zag. Zijn gezicht was meteen helemaal anders.
Papa! De jongen vergeet zijn verdriet, rent op hem af, en vliegt zo de armen van zijn vader in. Je zag die man zijn zoon stevig tegen zich aandrukken, dikke knuffel, zon kus op het hoofd. Maar toen hij zag dat zijn kind gehuild had, werd zn blik heel anders ijzig, boos. Je kon gewoon zien dat hij woest werd.
Hij draaide zich langzaam om naar de balie. Marjolein werd wit als een doek en begon te trillen. Ja, hoor, ze herkende hem: dit is Jasper van der Veen oprichter en CEO van alles wat je om je heen zag.
Jasper kwam rustig op de balie af, zijn zoon nog altijd stevig vasthoudend. Hij zei heel kalm: Dus, mijn zoon zou hier naar de schoonmaker op zoek zijn? Marjolein, volgens mij weet je niet waar jouw taken ophouden en beginnen. Je bent hier om gasten vriendelijk te ontvangen niet om op kleding te selecteren.
Marjolein stotterde: Meneer Van der Veen, ik ik had geen idee
Precies dát is het probleem, onderbrak Jasper haar streng. Vriendelijkheid zou voor iedereen moeten zijn, niet alleen voor wie je wat op kan leveren. Dit soort mensen passen niet hier. Loop maar meteen naar HR om alles af te ronden. Nu, alsjeblieft.
Daar stond-ie dan, met zijn zoon en diens verfrommelde kindertekening, die nu honderd keer belangrijker was dan welk miljoenencontract dan ook in dat gebouw.
Weet je, de moraal is ontzettend simpel: Geld en status zijn tijdelijk. Maar gewoon mens-zijn dat kun je niet faken of kopen. Kijk nooit op iemand neer, behalve als je diegene een hand wilt reiken.
Vertel eens, hoe zou jij reageren als je directeur was? Ik ben echt benieuwd naar je mening!
