Dagboeknotitie
Je moet echt zo snel mogelijk een nieuwe man vinden, mam! Maar echt héél dringend!
Het is ochtend, ik zit met een kop koffie aan de keukentafel in ons rijtjeshuis in Amersfoort, als Sanne mijn dochter deze opmerking eruit floept. Verschrikt laat ik bijna mijn mok vallen; een slokje waait zelfs over ons geruite tafelkleedje. Ik zet de beker neer, haal even diep adem en kijk haar doordringend aan.
Wat is er aan de hand, Sanne? probeer ik kalm te blijven. Waarom zon betoog ineens?
Ze wiebelt van haar ene voet op de andere en kijkt omlaag, terwijl haar vingers langs de rand van het vloerkleed glijden. Ze is zichtbaar ongemakkelijk, maar in haar blik zie ik vastberadenheid.
Weet je Ik heb vandaag tegen papa gezegd dat je iemand hebt, zegt ze met een diepe zucht. Hij bleef maar zeuren en vragen of je alweer een nieuwe vriend hebt gevonden! Elke keer als ik nee antwoordde, begon hij uitvoerig op te sommen wat een gigantische fout je hebt gemaakt door bij hem weg te gaan. Dat je nergens verstand van hebt, omdat je zon geweldige vent als hij zomaar hebt laten gaan.
Ze kijkt me aan; haar ogen drukken zowel irritatie als kwetsbaarheid uit, samen met oprechte boosheid richting haar vader.
En hij blijft maar roepen dat je vroeg of laat in gaat zien hoe verkeerd je bezig bent, dat je wel terug zult komen, want iemand beters vind je toch nooit. Op een gegeven moment was ik het zo beu, dat ik riep dat je dus heus iemand anders hebt gevonden.
Met een vermoeide hand haal ik door mijn haar. Meteen hoor ik weer die typische stem van Kees, mijn ex. Altijd zo overtuigd van zichzelf, zijn eigen gelijk, en nooit geïnteresseerd in andermans gevoelens. Vooral tijdens de weekenden dat Sanne bij hem logeert, lijkt het voor hem belangrijker om zijn eigen verhaal te doen dan om aandacht voor zijn dochter te hebben.
Hij zal het wel weer op een kleurrijke manier gebracht hebben, glimlach ik lichtjes. Kees heeft nog steeds moeite dat ik hem, zo perfect als hij zichzelf ziet, heb verlaten. Soms denk ik dat die logeerpartijen vooral bedoeld zijn zodat hij weer lekker over zijn eigen lot kan uithalen.
Met een zucht ploft Sanne op de bank. Ze kruipt dicht tegen een kussen aan, friemelt aan de stof en praat zonder emoties, bijna alsof ze verslag doet van haar ochtendroutine. Zo normaal is dit soort geklets van haar vader voor haar geworden.
Anderhalf uur hoor ik aan wat voor geweldige man papa is, zegt ze, terwijl ze dromerig naar buiten staart. Het boeit hem niet hoe het op school gaat of dat ik me misschien ergens zorgen over maak. Hij vraagt nooit iets.
Ook toen ze hem over haar wiskundetoernooi vertelde, luisterde hij nauwelijks zijn aandacht was alweer bij zijn eigen succesverhalen. Vroeger droomde ik dat hij ooit zou veranderen, maar eigenlijk is alles na de scheiding veel rustiger geworden. Geen gevecht meer om aandacht, geen overdreven gepraat over zijn zogenaamde offers.
Waarom moet ik nou ineens per se een nieuwe man hebben, Sanne? Mijn stem klinkt scherper dan ik bedoelde. Een leugentje om bestwil, maar nu zijn de poppen aan het dansen.
Sanne knuffelt het kussen tegen haar borst. Papa flipte gewoon! Hij werd eerst wit, toen knalrood. Begon zo hard te schreeuwen dat de buurvrouw kwam kijken! Ik schrok me echt rot.
Ze beschrijft het tafereel, hoe Kees eiste alles te weten van die nieuwe man. Ze hield natuurlijk haar kaken stijf op elkaar, maar nu verwacht ik binnenkort wel wat ongezellige telefoontjes. Wat een dag
Met een zucht laat ik mezelf naast Sanne op de bank zakken en trek haar tegen me aan.
Waarom doe je zoiets nou? vraag ik zachtjes. We hadden het juist wel rustig zo.
Met vuur in haar ogen gaat ze overeind zitten. Omdat jij geweldig bent, mam! Je bent mooi en slim en iedereen vindt je aardig. Je verdient het om gelukkig te zijn! Papa praat alleen maar slecht over jou ik ben het zat!
Met een lichte, ontroerde glimlach aai ik door haar haar. Ze is zo volwassen ineens. Ik vraagt me bezorgd af of ze het juist lastig zou vinden als ik weer zou daten het is pas een half jaar na de scheiding. Maar Sanne wuift dat weg.
Nee hoor, zegt ze stellig. Als jij maar gelukkig bent!
De opluchting welt op in mijn borst. Misschien pieker ik wel te veel over wat anderen ervan denken.
Lieverd, wat ben je toch een kanjer, fluister ik. Bedankt dat je zo goed op me let.
Ze nestelt zich in mijn armen, en voor eventjes voelt het alsof onze kleine familie alles aankan.
＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊
Op kantoor in Utrecht drukt de hoofdpijn harder dan normaal. Pokdalige cijfers op het scherm dansen voor mijn ogen, collegas maken herrie bij het koffieapparaat. Uiteindelijk vraag ik Emily om even snel bij de apotheek op de hoek iets tegen hoofdpijn te halen. Als ze terug is, slik ik een paracetamol weg, maar het blijft bonzen achter mijn slapen.
Net wanneer ik de draad weer probeer op te pakken, verschijnt Henk, de vriendelijke beveiliger, in de deuropening.
Mevrouw de Vries, er is visite voor u beneden. Uw ex-man houdt vol dat hij u meteen moet spreken Of wilt u dat we hem vriendelijk, nou ja, naar buiten begeleiden?
Laat maar, ik kom wel even, zeg ik, zuchtend.
Boos, maar vooral moe van alles, neem ik de lift naar beneden. De begane grond gonst van bedrijvigheid. Achterin de hal zie ik Kees op-en-neer ijsberen: driftig met zijn armen zwaaiend, de beveiligers op scherp. Collegas kijken geamuseerd of ongemakkelijk toe.
Wat wil je, Kees? begin ik recht voor zijn raap. Mijn stem klinkt kil, maar vanbinnen voel ik mijn woede oplaaien. Sta je straks te oefenen met de politie? Dat kan ik snel regelen.
Kees draait zich om, felrode wangen, ogen vol achterdocht en een soort wanhoop.
Jij! Sanne zei het! Amper zes maanden gescheiden en jij hebt nu al een ander?
Ik haal mijn schouders op. Moest ik eeuwig op jou wachten soms? Zelfs toen we getrouwd waren, kon jij trouw nauwelijks waarderen.
Hij hapert. Mijn kalmte overrompelt hem zichtbaar.
De hal is plots de hele wereld. Kees gooit beschuldigingen naar mijn hoofd over onze dochter dat zij nooit bij een vreemde mag wonen, dat hij haar bij me weg zal trekken. Het is zo kinderachtig dat ik bijna moet lachen.
Ben je klaar? Zullen we het kindercircus laten voor wat het is? zeg ik zo droog mogelijk.
Net als hij zijn stem verheft, klinkt er een rustige mannenstem achter ons.
Is er hier een probleem?
In de deuropening naar de hal staat meneer Van Bergen, onze directeur. Zijn verschijning straalt een soort vanzelfsprekende rust uit, en de beveiligers recht hun rug. Blijkbaar is dit geen doorsnee bezoekje.
Kees sist dat hij zich er niet mee moet bemoeien dit is privé!. Maar Van Bergen glimlacht slechts, zet een paar stappen dichterbij.
Privé is het als u thuis praat. Als u hier in het openbaar drama maakt, is het ons aller probleem.
Kees probeert indruk te maken maar strandt hopeloos, vooral als Van Bergen niet wijkt en zich rustig naast mij positioneert zachtjes legt hij demonstratief een arm om mijn middel.
Ik ben degene die Marieke nu gelukkig maakt, zegt Van Bergen kalm maar dreigend. Geloof me, je wilt mij deze scène niet laten afhandelen via de politie, klinkt het, en Kees krimpt zowaar ineen.
Uiteindelijk gooit Kees er nog een wanhopige dreun uit: Reken maar niet op alimentatie!
Ik snuif. Wie heeft jouw geld nou nodig? roep ik terug, opgelucht als hij eindelijk af druipt.
Ik word me ineens bewust van die warme, zekere hand van Van Bergen om mijn middel, en voel een onverwachte blos opkomen. Licht verlegen maak ik me vrij en kijk hem aan.
Dank u wel. U hebt echt veel voor me betekend nu, zeg ik zacht.
Hij glimlacht. Mag ik u misschien trakteren op een lunch, om dit bizarre begin van de dag recht te trekken?
Heel even twijfel ik is dit niet te snel? Maar dan realiseer ik me: Van Bergen is aardig, attent en gelukkig allesbehalve opdringerig. We lopen samen naar een gezellig eetcafé om de hoek, waar het licht warm is, de muziek zacht.
Tussen de broodjes oude kaas door vertelt hij me rustig dat hij al langer een zwak voor me heeft altijd van een afstandje, zonder te durven storen; vooral sinds mijn scheiding. Ik luister stil. Het klinkt oprecht, zonder mooipraterij.
Toen ik zag hoe die man je uitkafferde, kon ik gewoon niet anders, grinnikt hij, voorzichtig een handpalm over die van mij schuivend.
＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊
Drie maanden later, na wat vrolijke maar soms onzekere weken, trouwen Van Bergen en ik. Onze kleine bruiloft in een hofje aan de Vecht voelt als het begin van iets nieuws. Sanne straalt de hele dag, helpt met de jurk, checkt of alles goed zit, om me vlak voor de ceremonie stevig te omarmen:
Ik ben echt blij voor jullie, mam!
Ze wil Van Bergen nog geen papa noemen dat zegt ze eerlijk bij onze eerste avond samen als gezin. Je bent aardig, hoor, en ik ben blij voor mama, maar ik heb al een papa, wat-ie ook allemaal uitspookt. Hij knikt laconiek. Voor ons familiegeluk heb je geen traditionele namen nodig.
Uit pure beleefdheid sturen we zelfs Kees een uitnodiging. Hij komt niet opdagen, maar gebruikt de gelegenheid om gezamenlijke kennissen te bellen en bij iedereen aandacht te zoeken voor hoe schandalig ik hem behandeld heb, dat ik zó snel hertrouwd ben, dat niemand na zo kort tijd écht van iemand kan houden, dat hij beter verdient. Niemand geeft hem groot gelijk, de meeste mensen antwoorden neutraal of ontwijken het onderwerp.
Langzaamaan ebben zijn telefoontjes weg en keert de rust terug. Mijn leven, samen met Sanne en Van Bergen, raakt in een prettig ritme: ontbijt in de ochtendzon, samen naar de markt op zaterdag, discussie wie s avonds de film kiest. Kleine, Nederlandse geluksmomenten en ik weet: die zijn mij nu meer waard dan welke storm van vroeger ook.
Het voelt alsof na jaren van gedoe de lucht geklaard is. De dagen zijn trager, zachter, en voor het eerst in lange tijd durf ik oprecht vooruit te dromen.
