Ik groeide op zonder vader, maar ergens diep in mijn Hollandse hart had ik altijd de hoop om hem ooit te vinden, hem recht in de ogen te kijken en te vragen: “Leg me dat eens uit.” Mijn moeder was zwanger van mij toen haar grote liefde haar op de dag vóór hun bruiloft verliet. Ze vertelde niemand over haar zwangerschap blozen in de buurt was tenslotte erger dan een frikandel zonder mayonaise maar mijn vader had vooral heel veel angst voor verantwoordelijkheid.
Moeder deed alles alleen, zonder hulp van opas, omas of haar gezellige vriendinnen. Ik herinner me haar vermoeide blik nadat ze weer zon dag aan het werk was geweest, toch bracht ze altijd een stroopwafel mee en gaf me een kus voordat ik ging slapen. Naarmate ik ouder werd, probeerde ik uit te vinden wie mijn vader was, maar telkens was ik bang om moeders gevoelens te kwetsen.
Jarenlang kwam er geen vader in beeld, terwijl ik juist steeds meer behoefte kreeg om hem te vinden. Op een dag, toen mama een middag ging fietsen met haar collega, snuffelde ik door haar spullen en vond een mapje met papieren waar de naam, het adres en het beroep van mijn vader stonden. Ik had werkelijk geen idee wat ik ermee moest. Eerst probeerde ik hem te googelen, maar ja, Google vond alles behalve mijn vader.
Op internet ontmoette ik een meisje, precies mijn leeftijd, en toevallig woonde zij in dezelfde stad als mijn vader Utrecht, natuurlijk. Ze bood aan om te helpen met zoeken en stond de volgende ochtend al bij het juiste rijtjeshuis op het juiste adres.
Niemand deed open. Ik dacht even dat mijn vader allang vertrokken was, maar nee, mijn ondernemende vriendin besloot bij de buren aan te bellen. Wat bleek: mijn vader woonde er gewoon, maar met een nieuwe vrouw en hun kinderen en ze waren net op vakantie naar Frankrijk. Typisch Nederlands.
Een week later waren ze terug, en mijn vriendin ging opnieuw langs. Dit keer trof ze mijn vader. Ondanks al onze pogingen, wilde hij me niet ontmoeten. Hij had nu een ander leven, een gezin, kinderen, en waarom zou hij alles riskeren voor een wildvreemd kind? Ja, hoe kon ik zo naïef zijn had ik nu maar naar mijn moeder geluisterd maar zeg nu zelf, wie doet dat echt in Nederland?
