Onder een loodgrijze hemel trilde Lotte terwijl het ruwe touw in haar nek sneed. Haar twee puppys, Pim en Fleur, drukten zich tegen haar poten aan, hun kleine lijfjes bibberend van angst. Die ochtend had hun wrede baasje ze naar een verlaten stuk grond gesleept, vastgebonden aan een roestige paal, en was zonder om te kijken weggegaan.
Lottes hart bonsde, maar ze gaf niet toe aan paniek. Ze duwde Fleur zachtjes dichter naar zich toe en hield haar onder een poot. “Blijf dichtbij,” fluisterde ze geruststellend. Pim piepte, zijn hoge geluidje echode over het lege veld. Lotte gaf hem een zachte duw. “Ik ben hier,” mompelde ze. “We komen hier doorheen.”
Uren gingen voorbij. De wind joeg door het onkruid en trok aan hun vacht. Lotte keek links en rechts, op zoek naar iets dat hen kon helpen. Maar elke ruk aan het touw maakte de knoop strakker. Met een vastberaden grom begon ze in de droge aarde te graven, hopend de paal los te krijgen. Fleur snuffelde nieuwsgierig aan de grond, en Pim deed mee, hun kleine nageltjes krabden naast haar.
Toen de schemering viel, verscheen er een zwakke gloed van koplampen. Een vriendelijke stem riep: “Hallo? Wie is daar?” Een jongeman genaamd Joris liep het veld op, een zaklamp in zijn hand. Hij verstijfde toen hij Lotte en haar puppys zag, hun ogen vol opluchting en angst.
“Och, arme schatjes,” zei Joris, hurkte neer en begon de touwen los te maken. Eerst was Fleur vrij; het kleine hondje rolde tegen Lotte aan met een blij piepje. Toen kwam Pim los, zijn staart zwiepte zo wild dat het leek alsof hij zou afbreken! Eindelijk gleed Lottes touw weg, en ze stond op, het laatste ongemak uit haar vacht schuddend.
Joris tilde ze allemaal op en wikkelde ze in een zachte deken die hij voor noodgevallen bij zich had. “Jullie zijn veilig nu,” fluisterde hij, terwijl hij het trillende gezin naar zijn bestelbus droeg. Thuis gaf hij Lotte en haar puppys warme soep en vers water. Toen hij een knus bed van dekens maakte in een hoek bij de open haard, kroop Lotte om Pim en Fleur heen, haar hart vol dankbaarheid.
Die nacht, terwijl ze alle drie in een diepe slaap vielen, droomde Lotte van rennen door groene velden, haar puppys vrolijk naast zich. En in haar dromen straalde de goedheid van een vreemde zo fel dat zelfs de donkerste nacht er niet tegenop kon.
