Oh joh, moet je horen wat ik vandaag heb meegemaakt. Echt waar ik was er bijna heilig van overtuigd dat ik gek werd!
Dus, ik zat weer eens in mijn autootje je weet wel, mijn trouwe Polo op de parkeerplaats bij de supermarkt in Utrecht, had net boodschappen gehaald voor het avondeten. Ineens, terwijl ik mijn auto wil verlaten, komt daar een grote, zwarte Volvo SUV aanrijden. Die auto ken ik natuurlijk direct: dat is die van onze buurman Jeroen. Jij weet wel, die man van drie hoog met die altijd keurig gewassen en gestreken overhemden, en vooral: de vaste kinderen-in-school-vervoerder. Elke ochtend breng ik mijn jongens met hem mee naar de basisschool in Lombok.
Maar wat schets mijn verbazing: naast Jeroen zit helemaal niet zijn vrouw! Nee joh, er zit een onbekende vrouw bij hem in de auto strak hip kapsel, felgekleurde muts op, zon mondje dat eruitziet alsof ze net bij een visagiste vandaan komt. Alles aan haar schreeuwde: ik ben niet van hier. Ik voelde me op slag Detective Baantjer himself.
Ik dacht, ik moet eigenlijk niet gaan, maar mijn nieuwsgierigheid won het van mijn gezonde verstand. Ik ben ze dus stiekem gaan volgen! Ik weet het, beetje fout, maar ik kon het echt niet laten. Ze gingen richting de binnenstad, parkeerden uiteindelijk bij die brasserie waar ze altijd van die lekkere uitsmijters serveren en je s avonds jazzbandjes ziet spelen.
Even tussendoor: Jeroen is zo trots op zijn koets, omdat hij m van zijn vader heeft geërfd. Zijn vader overleed een paar jaar geleden en sindsdien is die auto heilig voor hem. Jeroen heeft het er weleens over gehad, dat hij zonder moeder is opgegroeid zijn vader heeft hem grotendeels alleen grootgebracht. Zijn moeder stierf toen hij nog maar een peuter was. Zijn vader moest alles alleen doen, want beide omas woonden ver weg in Groningen en Limburg en die kwamen niet zomaar oppassen. Zijn vader was vastbesloten: Mijn zoon geef ik niet uit handen; wij redden ons samen. Gelukkig had de buurvrouw, mevrouw van Dijk, net een maandje daarvoor pensioen gekregen en die bood aan op te passen. Zo is Jeroen eigenlijk een beetje opgegroeid met drie omas, want mevrouw van Dijk mocht oma worden genoemd dat vond ze prachtig.
Het ging, ondanks alles, eigenlijk best goed met vader en zoon. De jaren gingen voorbij, Jeroen haalde netjes zijn HAVO en ging studeren aan de Hogeschool Utrecht. Zoals dat gaat met pubers: hij vond zichzelf maar weinig populair bij de meisjes. Waarom willen leuke meiden me nooit? vroeg hij aan zn oma-van-Dijk. Wacht maar, jouw meisje loopt ook hier ergens rond, je moet gewoon nog even geduld hebben, zei ze dan. En jawel, uiteindelijk werd hij verliefd op een stille, lieve studente, Merel. Ze bleef een beetje op de achtergrond, maar bleek helemaal gek op hem.
Ondertussen wilde Jeroens vader maar één ding: dat Jeroen gelukkig werd. En dat is gelukt ook. Ze trouwden later op een rustige manier, met een klein gezelschap in het stadhuis van Utrecht. Geen groot feest, want Merels moeder woont in Amersfoort en leeft heel bescheiden. Vanaf het begin was het duidelijk: hun prioriteit lag bij elkaar.
Ze kregen jaren geen kinderen. Geloof me, dat was een heel ding. Ze liepen af en aan bij artsen, maar er kwam gewoon geen kindje. Toen bemoeide oma-van-Dijk zich ermee. Heb geduld joh, stress niet, liefde vinden is belangrijker dan alleen datzelfde kringetje in je hoofd rondtollen. En pas toen ze de hoop een beetje lieten varen, gebeurde het toch: Merel was zwanger. Ze kregen een prachtige dochter, later nog twee jongens en nóg een dochter. Hun huisje in Leidsche Rijn werd veel te klein dus zijn ze naar een groter huis verhuisd, deels mogelijk gemaakt door hun oma die hen haar flat liet overnemen toen ze zelf kleiner ging wonen.
Het leven kabbelde verder. Merel had altijd een paar lieve vriendinnen, maar één vriendin steeg erboven uit: Elske. Ze leken op elkaar, allebei dol op boeken en theater, maar beiden met te weinig tijd voor hobbys. Elske had een druk gezin met een tweeling die haar handen vol gaf ze werd dikke maatjes met Merel. Echte vertrouwelingen.
En nu komt het. Elskes huwelijk liep niet altijd soepel haar man hield van zijn vrijheid, liet zich geregeld verleiden tot avontuurtjes buiten de deur, en Elske hield zichzelf voor dat alle mannen tenslotte zo zijn. Zolang de schijn van het gezin maar behouden bleef voor de kinderen… Juist om die reden schrok ze zich wezenloos toen ze Jeroen met die onbekende hippe dame in de auto zag, en tikte direct haar innerlijke privédetective aan.
Terug naar die avond: Jeroen parkeerde bij de brasserie, en Elske besloot te wachten of hem te confronteren of Merel te waarschuwen. Maar terwijl ze zat te twijfelen, realiseerde ze zich hoe weinig ze eigenlijk echt wist. Misschien was die vrouw gewoon zakelijk, familie, wat dan ook. Bovendien: Merel met vier kinderen, een zorgbehoevende oma, haar eigen moeder in Amersfoort die problemen met haar gezondheid heeft en dan nu een huwelijk dat zomaar aan duigen gaat door misschien een foutje in haar waarneming?
Ze zat nog in haar auto na te denken toen haar telefoon ineens ging. Jeroen aan de lijn. Elske, kom je ook zaterdag? We organiseren iets bijzonders voor onze trouwdag, echt gezellig! Ze was compleet verrast ze vierden hun jubileum nooit met vrienden. Toch beloofde ze te komen.
Dus: nagels, haar, een mooie jurk alles geregeld. Zelfs haar man keek haar trots na. Nou ja, de sfeer thuis was en blijft altijd een beetje dubbel, dat geef ik toe.
Die avond was het feest prachtig; bloemen, kaarsen, alles blauw en zilver zoals Merel het mooi vindt. Een echt feest, alles tot in de puntjes verzorgd. En raad eens wie Elske in het damestoilet tegen het lijf liep? Precies, de mysterieuze vrouw uit Jeroens auto. Maar nu in een zakelijke outfit, heel anders dan eerder: vriendelijke glimlach en helemaal niet zo flirterig of verdacht.
Elske sprak haar aan. Wat doet u hier eigenlijk? vroeg ze, een beetje fel. De vrouw lachte zegt: Ik organiseer het feest! Jeroen heeft mij gevraagd het is onze eerste grote opdracht met mijn nieuwe bedrijf. Mijn man hielp zelfs met de bloemen, want zelf mag ik niet meer op een trap ik ben net zwanger. Elske moest lachen en voelde haar achterdocht wegsmelten. De vrouw vroeg nog: Is het zwaar, moeder zijn? Waarop Elske voluit ja kon zeggen, maar er meteen achteraan: Maar het is ook het mooiste wat er is! Ze raakten zo in gesprek over zwangerschappen, kindjes en goeie Utrechtse verloskundigen dat Elske weer helemaal haar oude, warme zelf werd.
Ze ging terug naar de feestzaal waar Merel haar opwachtte, allebei breed lachend. Kom op, ze hebben al op je geproost! riep ze. En de hele avond dacht Elske: als ik écht met mijn vooroordeel Jeroens huwelijk had opgeblazen, wat dan? Eén misverstand, een verkeerde gok, je zegt één verkeerd woord tegen een ander, en alles kan instorten.
Aan het eind van de avond tikte ze met haar glas champagne tegen die van haar man. En, schat, is het bij ons bitter of zoet? vroeg ze hem. Waarop hij grijnsde: Ach, Erna, bitterzoet net als het leven zelf, hè?
Soms zijn het de dingen die je niet zegt, die het verschil maken. Wat een avond!
