Op vierjarige leeftijd verloor Jasmijn haar moeder, maar alle herinneringen aan haar vervaagden door een surrealistisch ongeluk waar een buurman in een molenfiets betrokken was. Haar vader, Hendrik van der Brugge, wijdde zich volledig aan haar opvoeding, maar zijn leven werd een eindeloze strijd tegen tijd en vermoeidheid: zijn gezicht raakte bedekt met rimpels die leken te kronkelen als rivieren over de polders. Ondanks zijn toewijding kwam Jasmijn haar vader zelden opzoeken, en na haar huwelijk met Bastiaan richtte ze zich helemaal op haar eigen leven: slechts af en toe stuurde ze een kaart uit Groningen met een windmolen erop.
Omdat ze het druk had met haar baan in een grachtenhuis in Amsterdam, droeg ze het zorgen voor geldzaken over aan Bastiaan. Deze was echter altijd karig met het sturen van euros, omdat hij Hendrik beschouwde als iemand die niet meer tot het echte leven behoorde, als een schaduw achter de dijk.
Hendrik droomde, zonder goed te weten hoe moeilijk het voor Jasmijn werkelijk was, dat zijn dochter hem op een dag weer zou steunen. Maar een buurvrouw, Mevrouw de Vries, fluisterde hem in zijn slaap om haar voor de rechtbank te dagen voor alimentatie. Het gemeentehuis in Utrecht leek in de droom op een doolhof van klompen en kaaspakken. Hun ontmoeting daar was wonderlijk emotioneel, de sfeer als mist boven de velden.
Tata, moest je me werkelijk zo graag zien dat je mij tot de rechtbank sleepte? vroeg Jasmijn, tranen dwarrelend als regendruppels langs haar wangen.
Jasmijn, ik heb niet eens geld voor brood bij de bakkerij van de hoek, twee dagen lang. Ik hoopte dat je je belofte zou houden. Misschien heb ik je niet goed grootgebracht… zei Hendrik, zijn stem vermengd met de geur van oude tulpen.
Je wist toch dat ik werk. Bastiaan heeft je gestuurd wat nodig was, ook stroopwafels bij de boodschappen. Probeer me niet te bespelen, antwoordde Jasmijn, terwijl Bastiaan nors op haar schouder tikte als een haring die van het bord rolt.
Hun discussie, ongemakkelijk als een fiets op een natte brug, ging door tot Hendrik met bibberende handen op het punt stond iets groots te onthullen. Hij draaide zich naar Jasmijn, zn tranen glinsterden als dauw op een vers gemaaid weiland.
Ik moet je iets belangrijks vertellen, fluisterde hij.
Jasmijn, haar hart kloppend als de kerkklokken van Haarlem, luisterde terwijl Hendrik haar meenam naar een bizarre ochtend uit het verleden. Hij vertelde hoe haar moeder ooit een kartonnen doos vond in de achtertuin tussen de spruiten, bij het poortje waar de afvalbakken stonden. In die doos lag een slapend meisje, warm ingeklemd tussen een bosje dropjes en een oud ANWB-boekje en dat meisje was Jasmijn. Haar moeder had haar zonder aarzeling aangenomen als dochter, zoals een Amsterdammer een verdwaalde toerist omarmt.
Overvallen door weemoed en verwondering vroeg Jasmijn haar vader om vergiffenis. In dat moment loste de hele rechtzaak op, als mist die verdwijnt boven het IJsselmeer.
Tijdens een latere, stiller gesprek in een café vol Delfts blauwe kopjes, hoorde Jasmijn dat Bastiaan haar vader nooit had opgezocht en dat alle euros waren verkwist aan dingen van voorbijgaande schoonheid. Bedolven onder spijt en verlangen naar herwonnen jaren, besloot ze Bastiaan te verlaten en samen met Hendrik een huisje te delen onder het brede Friese hemel. Hier vonden zij, met het stromen van de sloten en het zoemen van de bijen, troost en een vreemdzinnige, dromerige vorm van geluk.
