Februari in Drenthe dat is niet zomaar koud, dat is hét moment waarop je elke dag jezelf afvraagt wat je eigenlijk bent vergeten bij je warme kachel thuis. In deze barkoude maand strompelde Arend de Vries, door de locals steevast de Zwijgzame genoemd wegens zijn voorkeur voor bomen boven buren, door zijn vertrouwde duinbossen. Nadat zijn vrouw tien jaar terug was overleden, had Arend de gesprekken met mensen ingeruild voor het geruststellende getik van regen op zijn dak en de zwijgende rust van een goede regenjas.
Maar die ochtend trof hij iets waar zelfs zijn kille Drentse nuchterheid van ontdooide. In een strop van een stiekeme stroper hing een wolvin. Haar blik was niet woest, alleen maar smeekbeden zonder woorden. Toen Arend zijn zakmes trok, wist hij drommels goed dat hij niet alleen een dier bevrijdde hij stak ook de lont aan een reeks gebeurtenissen die de hele buurtschap nog maanden bezig zouden houden.
Een levende vondst in de ijzige bossen
Aan een kromgetrokken den hing een donker vlekje dat Arend direct herkende als het werk van lieden met te veel tijd en te weinig moraal. De wolvin, stevig gebouwd met een zilvergrijze vacht, bungelde nog wel aan het touw, maar leefde. Op een gescheurd bierviltje op de bast prijkte het stugge handschrift: Te oud. Maar Arend zag meer. Aan haar lome buik was niet te missen: deze dame had honger, en niet alleen voor zichzelf. Ze was zwanger.
Rustig aan, meisje, vandaag is jouw dag niet, bromde hij. Met beleid sneed hij het touw door en tilde het 50 kilo zware beest op zijn zelfgetimmerde slede. Drie kilometer trok hij haar, dwars door de sneeuwstorm naar huis. Elke meter zwoegde hij, maar hij wist: hij had haar niet kunnen laten liggen, en nu was hij verantwoordelijk.
Vuur & vertrouwen
In zijn knusse boerderijtje kreeg ze de naam Fenna. Arend verzorgde haar nek en gebroken poot met ouderwetse harszalf. De wolvin verdroeg ‘t, gromde zachtjes als het haar echt te veel werd, maar beet niet. Aarzelend sloten mens en dier een tijdelijk wapenstilstand.
Op een nacht rolde er een vonkje uit de kachel. Arend sliep al, en dreigde heel modern zichzelf te roken als een makreel. Fenna, poot in het verband, sleepte zich toch naar hem toe, duwde haar natte neus tegen zijn wang en gaf een ferme blaf in zijn oor. Arend schoot wakker, sloeg het begin van een brand uit en besefte: nu zijn we een roedel. Fenna had hem kunnen laten gaan maar koos ervoor hem te redden.
De geboorte van een nieuw begin
Niet lang daarna was t zover. Dierenarts Jorien, een oude koffie-vriendin van Arend, kwam op visite. Bij het zien van Fennas buik rolde ze met haar ogen: Worden dr drielingen van, let op mijn woorden. Ze kreeg gelijk. Eerst kroop de zwarte Bas door de wereld, toen de stille Job en als derde werd Linde geboren: kleintje, blond en levenloos.
Opgeven is voor wie files hebben; niet voor Drenten. Arend blies lucht in de piepkleine longen van Linde, hield haar tegen zijn wollen trui en mompelde zijn beste spreuken (Alsjeblieft dan!). Tegen alle verwachtingen in slaakte Linde na een tijdje een piepje. Fenna keek naar Arend niet als eigenaar, maar als familielid. De boerderij voelde voor het eerst in jaren weer als thuis.
De schaduw van de stroper
Maar geheimen zijn als appeltaarten in Drenthe: ze blijven niet lang onaangeroerd. Henk, bijgenaamd de Slachter, vond na wat sluipwerk bewijs een halve handschoen. Maar toen hij zijn zinnen zette op de wolfjes, stond Fenna daar, blik als een ijzige storm. Henk besloot acrobatiek te proberen: op de boom, trillend als een rietje, terwijl Fenna beneden de wacht hield. Pas toen Arend de tuin in liep, schoof Fenna opzij. Henk droop af, natte rug en nog natter ego.
Drama bij het Zwarte Ven
In de zomer ging het mis. De 7-jarige Puck, kleindochter van de buurvrouw, raakte zoek tussen de struiken met haar mandje bessen. De hele buurt trok eropuit, maar raakte zelf ook de draad kwijt. Buurvrouw, wanhopig: Arend, help, ze is kwijt!
Vooruit, geen labradors, maar wolven. Arend floot Fenna en Bas naar zich toe. De buurt sprong twee passen achteruit.
Geef even een sjaaltje van dat kind, sprak Arend.
Bas snuffelde, trok een streep geur en rende dwars het bos in, de zoekploeg hijgend erachteraan. Bovenin een sloot klonk een wolvengehuil. Precies daar lag Puck, blauwbekkend, maar in leven. Fenna kroop direct naast haar, warmde haar op en likte haar gezicht schoon als dat van haar eigen pup.
Tot slot
Puck werd gered. Op die dag veranderde er iets in het dorp. De mensen begrepen ineens dat hardheid niet thuishoort in het bos, maar bij mensen als de Slachter, die na dit debacle stilletjes zijn biezen pakte. Arend was niet langer de dorpsgriezel hij had een roedel, een thuis, een nieuwe familie die voor hem door het vuur zou gaan.
Deze Drentse wolfensage fluistert zachtjes de waarheid: wie goed doet, goed ontmoet. Het echte beest is niet diegene die s nachts huilt naar de maan, maar wie mededogen toont. De natuur vergeet niets en je krijgt altijd liefde terug soms op vier poten en met scherpe tanden.
Wat denk jij: kunnen dieren écht dankbaar zijn, of is het gewoon dom geluk en instinct? Deel vooral je mening de koffie staat toch al koud!
