Marieke had net de respectabele leeftijd van 60 bereikt. Het was zo onderhand tijd om met pensioen te gaan, maar van haast was bij haar geen sprake. Die dag liep haar dienst op zn einde, trok ze haar gewone kloffie aan en ging op huis aan. Natuurlijk begon het precies toen ze buiten stapte keihard te regenen typisch Hollands weer, en uiteraard was haar paraplu spoorloos. Marieke trok haar capuchon diep over haar hoofd en sjokte richting bushalte. Opeens hoorde ze een baby keihard huilen een jochie van een paar dagen lag op een bankje, helemaal alleen in de stromende regen.
Ze pakte het kereltje op, hield hem stevig tegen zich aan en probeerde hem wat te kalmeren. Daarna zette ze het op een lopen, terug naar haar werkplek, want de baby was drijfnat. Daar riep ze de kinderarts erbij om de kleine te laten nakijken. Het is een jongen, ongeveer twee weken oud en kerngezond. Waarom iemand zon hummeltje zou achterlaten, is mij een raadsel. Zon moppie verdient liefde en een beetje Hollandse verwennerij, zei de arts.
Marieke besloot die nacht op haar werk te blijven slapen zou er toch niet meer van komen. Precies op dat moment kwam de politie binnen en moest ze haar verhaal doen. Ondertussen week ze geen moment van het kindjes zijde alsof ze een gevaarlijke boef gevangen hield en niet een baby.
Twee uur later stond de politie weer op de stoep, dit keer met een jong stel. Het meisje huilde tranen met tuiten, de jongen zag zo wit als een beschuit zonder hagelslag.
Mogen we even kijken? Misschien is het onze baby snikte het meisje.
Ze hesen zich in hun ziekenhuisjassen en schuifelden richting kinderafdeling. Toen het meisje haar zoontje zag, barstte ze in nog meer tranen uit. Ze trok het jongetje zo stevig tegen zich aan dat Marieke zich afvroeg of ze hem ooit nog zou loslaten. Marieke snapte er niets van, totdat de agent haar op fluistertoon het hele verhaal uitlegde:
Sanne en Pieter hadden stiekem verkering, want hun ouders moesten er niks van hebben. Sannes ouders deden nog een beetje hun best aardig te blijven, maar Pieters moeder was niet te genieten en heeft jarenlang geprobeerd Sanne buiten de familie te houden. Toen hun zoontje werd geboren, hoopten de jonge ouders dat de grootmoeder nu wél blij zou zijn. Helaas Pieters moeder dacht juist dat Sanne met een andere jongen een kind had gekregen. Volslagen onzin natuurlijk. Dus wat deed die ouwe brombeer? Ze bood aan op het kind te passen terwijl de ouders naar de bioscoop gingen, en heeft hem brutaal bij het ziekenhuis op een bankje gedropt.
Tja, zo kan het gaan, hè? Grote kans dat dit knulletje zijn oma niet zo gauw meer onder ogen hoeft te komen wat waarschijnlijk helemaal geen straf is met zon familiegeschiedenis.
