Op mijn 52ste heb ik ware liefde gevonden en ben ik in het huwelijksbootje gestapt, ja, echt waar blijkbaar kan dat nog prima als je het leven al een tijdje hebt meegemaakt. Mijn man, Jan van Dijk, heeft een volwassen dochter van 25 jaar, Anouk, die overigens zelf ook moeder is. Anouk heeft recent haar eigen portie drama gehad met een echtscheiding en besloot, na wat omzwervingen, weer dichter bij haar vader in Haarlem te gaan wonen. Hopelijk had ze toch geen heimwee naar de Amsterdamse drukte.
Aanvankelijk bestond ons contact vooral uit digitale groetjes via WhatsApp of een sporadische FaceTime. Toch merkte ik snel, nu ze zowat om de hoek woont, dat ze mij niet bepaald met open armen ontving. Mijn pogingen om een gezellig praatje te maken stuitten op een muur van reserve alsof ik een concurrent was die haar vader probeerde af te pakken. Ze lijkt te denken dat, had ik mijn neus niet in haar vaders leven gestoken, ze nu nog jarenlang met haar vader in het oude huis in Haarlem had gewoond, haar kat erbij en haar kopje koffie elke ochtend.
Om de gemoederen te sussen stelde ik voor dat ze bij ons kon intrekken ons rijtjeshuis in Heemstede heeft ruimte zat en een flinke tuin voor haar dochtertje. Maar wat denk je? Ze vertelde dat haar vader daar niet zo blij mee was, vooral omdat Jan en ik pas net getrouwd zijn de koek was nog vers, zogezegd. Toen ik Jan ermee confronteerde, bevestigde hij dat hij niet wilde dat Anouk direct midden in ons pasverworven huwelijksgeluk terecht zou komen. Begrijpelijk, hij wil natuurlijk voorkomen dat het huis transformeert in het decor van Goede Tijden, Slechte Tijden met een woeste familie-plot.
Aan Jan die zijn dochter wil helpen, heb ik natuurlijk geen bezwaar. Dat lijkt mij juist typisch Nederlands een ouder die zijn kinderen steunt, zelfs als ze al jaren zelfstandig zijn. Wel moet ik even slikken als ik hoor dat Anouk mij beschuldigt van ál haar ellende. Ze lijkt te denken dat ik hem heb gekaapt en nu alle euros in het huishouden voor mij en onze gezamenlijke taartenreserve zijn bedoeld, terwijl zij vroeger kon rekenen op haar vaders financiële steun voor haar en haar dochter. In werkelijkheid helpt Jan ze zoveel hij maar kan en moeten we allemaal weleens de knoopjes tellen aan het einde van de maand.
Het liefst zou ik gewoon een ontspannen familielid zijn, gezellig meedelen in de gein, maar haar kritische blik maakt dat lastig. Misschien, als we samen een stroopwafel eten of ons wagen aan een potje Mens-erger-je-niet, lukt het ons om elkaar wat beter te begrijpen. Dan bouwen we samen aan een warme, ondersteunende familie in het Hollandse vlakke land met een beetje ironie, veel begrip en af en toe een kopje thee en een plakje ontbijtkoek.
