Elf jaar lang was zwanger worden voor mij net zo onmogelijk als een Elfstedentocht zonder ijs. Ook de beste gynaecologen uit Amsterdam hadden geen oplossing voor mijn dilemma. Dit zorgde voor flinke discussies tussen mij en mijn man, en uiteindelijk eindigde het huwelijk in een keurige scheiding bij de notaris in Utrecht.
Ik dacht dat mijn leven voorgoed was stukgelopen als een lekke fietsband. Maar tot mijn verbazing kreeg ik op mijn veertigste nog een tweede kans: ik trouwde opnieuw, dit keer met een gezellige Rotterdammer. En jawel, na een poosje gebeurde het wonder alsnog: ik raakte zwanger! Op 43-jarige leeftijd, nota bene.
Natuurlijk was het idee van bevallen op die leeftijd een beetje eng, maar mijn man was mijn rots in de branding en bleef herhalen dat alles goed zou komen. Samen zouden we de storm trotseren, al hadden we toen nog geen idee wat die storm precies inhield.
In het ziekenhuis in Den Haag en bij de consultatiebureaus keken de verpleegkundigen me aan alsof ik een zeldzaam museumstuk was. Waarom nu pas een baby, mevrouw? vroegen ze vol oprechte verbazing, alsof het de normaalste zaak van de wereld was om te oordelen. Hebben ze daar eigenlijk ooit les gehad in empatisch omgaan met mensen? Iedereen vond het nodig om hun mening te geven, terwijl niemand wist hoe lang ik van een kind had gedroomd.
Een nieuwe baby, dat was sowieso een uitdaging. De zorg voor een kleintje vraagt energie, vooral als je niet meer piepjong bent! Met slapeloze nachten, gehuil en geen oma in de buurt om even te helpen, hield ik mezelf maar bij elkaar door liters koffie en stroopwafels.
En hoe hou je het zelfvertrouwen overeind als moeders op het schoolplein je aankijken alsof je de oma bent? Tja, je leert ermee leven. De gesprekken en grapjes van andere moeders bij de kleuterschool in Eindhoven waren soms pittig, maar ik heb me er doorheen geslagen.
Gelukkig is mijn dochter inmiddels 25 en het leven is een stuk relaxter geworden. We zijn een prima team, en begrijpen elkaar goed. Ze heeft geen haast met trouwen of babys; eerst maar even carrière maken en wat persoonlijke doelen afvinken, vindt ze zelf. Ik leg haar uit dat het niet zo makkelijk is om op latere leeftijd moeder te zijn, maar ze wil daar totaal niet van horen. Hoe ik haar kan overtuigen? Geen idee.
Wat vinden jullie? Is het een goed idee om na je veertigste nog moeder te worden? En wat is jullie mening over rijpe moeders? Hebben doktoren werkelijk het recht om daar een oordeel over te vellen?
