In onze lagere school zat een meisje een wees. Zij woonde bij haar oma, een vrouw op leeftijd en sterk gelovig. Elke zondag gingen zij samen naar de kerk, wandelend langs ons huis, beide tenger, kwetsbaar, gehuld in witte hoofddoekjes. Men fluisterde dat haar oma haar verbood om televisie te kijken, zoetigheid te eten, en hardop te lachen zodat de duiveltjes niet haar mond binnen konden vliegen. Deed haar ook elke ochtend gewassen met ijskoud water.
Het meisje werd door ons bespot. Zij keek ons aan met haar grijze, volwassen ogen en mompelde: God bewaar hen, zij weten niet wat ze doen. Niemand wilde met haar omgaan, we vonden haar eigenaardig. Ze heette Fenna. Voluit Fenna van Dijk.
De schoolkantine was in mijn jeugd niet geliefd. Toch, op vrijdag was er altijd iets bijzonders: een zoete krentenbol met thee, of een worstbroodje met chocolademelk en een klein stukje chocola erbij. Op een dag, terwijl wij Fenna weer pestten, duwde iemand haar. Ze viel tegen mij aan, en ik botste tegen de tafel met dienbladen vol glazen chocolademelk. Alles stroomde over de tafel, en de chocoladestroom kwam terecht op twee oudere jongens.
Zozo zei de oudste.
Rennen! zei ik, greep Fennas hand en samen renden we naar onze klas.
In mijn gedachten werden we achtervolgd door joelende cowboys en een kudde wilde koeien. De laatste twee lessen waren rekenen. Achter de glazen deur stonden de twee jongens; nu en dan werd de deur op een kier gezet, en twee hoofden gaven om de beurt een blik naar binnen, daarna fluisterden ze samen.
Ik wist hoe laat het was: onderzoek, een vonnis, en ongetwijfeld een straf. Citaat van klassieken.
We moeten gewoon ongemerkt de klas uit, dacht ik. Vanuit het trapgat kon ik via de zolder naar buiten, en dan wachten tot het donker is.
Nee, zei Fenna, wij doen wat meisjes horen te doen. Overdag en bescheiden.
Maar Fenna, straks zijn ze daar Ze zullen ons
Wat dan? Zullen ze ons yoghurt over het hoofd gooien? Gaan schreeuwen? Meiden uit groep vijf slaan?
Nou
Zelfs als ze ons slaan, dan is dat één keer. Maar als je niet gaat, ben je elke dag bang.
We liepen samen met de rest naar buiten, zoals het hoort. Twee grote jongens leunden tegen de muur.
Hé, kleintjes, wie is haar portemonnee kwijt? riep de jongen, terwijl hij mijn portemonnee vast hield, geheel met Donald Duck erop en tien gulden erin (voor schoolzwemmen en tekenles).
Hier, zei hij, stopte de portemonnee in mijn hand, en loop niet meer weg.
Ik liep naar huis, zwaaide met mijn rugzak en dacht hoe fijn het was dat alles goed was afgelopen. En hoe blij ik was met een nieuwe vriendin.
Zal ik mijn moeder vragen jouw oma te bellen, zodat je straks mag komen, en dan kunnen we samen tekenfilms kijken? Of mag dat niet?
Fenna rolde met haar ogen.
Kom, we nemen wat wafels met stroop bij mijn oma, ze heeft ze vanmiddag gebakken.
We waren nog jarenlang vriendinnen. Tot het leven ons naar andere continenten voerde.
Maar ik herinner me nog altijd die ene keer.
Van de duikplank springen in de blauwe spiegel van het zwembad is eng maar het is maar één keer eng.
Iets nieuws proberen is beangstigend. Maar wat is het ergste dat kan gebeuren? Ze noemen me dom? Dat gebeurt één keer. Anders zeg je dat tegen jezelf, elke dag opnieuw.
Je bent één keer bang. Of je bent elke dag bang.
Je overwint de angst één keer. Of de angst bestuurt je leven iedere dag.
Je hebt een keuze.
