Vandaag zat ik weer aan de keukentafel, net als zo vaak de laatste tijd. In gedachten dwaal ik af naar mijn leven met mijn ex-vrouw, Anouk. We zijn dertig jaar samen geweest. Ik zorgde altijd voor het inkomen, terwijl Anouk thuis bleef om voor het huishouden en de kinderen te zorgen. Dat wilde ik graag zo; het paste bij het plaatje dat ik altijd voor ogen had van een gelukkig gezin. Maar na verloop van tijd raakte ik haar beu.
We leefden stabiel samen: rust, respect, routine, maar liefde voelde ik nauwelijks meer. Ik dacht dat dat erbij hoorde na dertig jaar. Onbewust vond ik het prima zo. Totdat alles veranderde.
Op een vrijdag ging ik met een paar collegas naar een bruine kroeg in Utrecht. Daar ontmoette ik Maud. Ze was twintig jaar jonger dan ik, spontaan, grappig, aantrekkelijkhet leek wel een droom. Voor ik het wist, gingen we met elkaar om. Na een tijdje werd ze mijn minnares.
Twee maanden later voelde ik me ongemakkelijk bij alle leugens. Voor het eerst begreep ik dat ik na mijn werk niet meer terug wilde naar huis. Ik was verliefd op Maud, zó verliefd dat ik opeens mijn oude leven wilde opgeven. Ik wilde haar als mijn vrouw.
Na een paar slapeloze nachten vertelde ik Anouk alles. Ze luisterde zonder drama, bleef kalm en waardig. Toen dacht ik nog dat het haar niets kon schelen, dat haar liefde ook weggeëbd was. Hoe fout zat ik Ik besef nu pas hoe diep ik Anouk heb gekwetst.
We lieten ons scheiden. Het huis in Amersfoort dat we samen hadden, verkochten we. Maud stond erop dat ik het geld zou verdelen; ze wilde absoluut niet dat mijn ex het huis zou houden. Anouk kocht van haar deel een kleine studio. Ik had nog spaargeld en samen met Maud kocht ik een modern appartement in Hilversum.
Ik hielp Anouk verder nergens mee, gaf haar geen enkele euro, niets. Terwijl ik wist dat ze niet veel had en het lastig zou krijgen om snel een baan te vinden. Maar eerlijk gezegd, het kon me toen niks schelen.
Onze zonen wilden niet meer met me praten. Ze vonden dat ik hun moeder had verraden en konden me niet vergeven. Destijds deerde me dat niet, want Maud was zwanger en ik verlangde naar ons kindje.
Maud beviel van een zoon, maar het kind leek in de verste verte niet op mijof op haar. Vrienden maakten vervelende opmerkingen, maar ik weigerde ernaar te luisteren of te twijfelen.
Het huwelijk met Maud was totaal anders dan ik me had voorgesteld. Ik werkte, deed het huishouden, en zorgde alleen voor de baby; Maud wilde vooral geld en bemoeide zich nergens mee. Het huis was een zooitje en het eten moest ik zelf klaarmakenals het er überhaupt was.
Maud kwam vaak s nachts pas thuis, dronken, luid en onredelijk. Ze schreeuwde om niets, en sloeg overal een drama van. Op een dag werd ik ontslagen; ik presteerde slecht, sliep op werk, was chagrijnig. Mijn leven verloor steeds meer structuur.
We waren nog maar drie jaar samen toen mijn broer, die Maud nooit echt vertrouwde, een DNA-test regelde. Het resultaat sloeg in als een bom: ik had geen enkele biologische band met het kind.
Kort daarna scheidden we. Al die jaren had ik geen contact met Anouk of mijn zonen gehouden. Nu, na de mislukte relatie met Maud, besloot ik terug te gaan naar Anouk. Met een bos tulpen, een fles wijn en een verse appeltaart stond ik voor haar nieuwe adres. Maar daar ging de deur opendoor een andere man.
Anouk had intussen een verantwoordelijke baan gevonden en was hertrouwd met een collega. Ze straalde rust en geluk uit, en redde zich uitstekend.
Laatst kwam ik haar toevallig tegen in een café in Haarlem. Ik vroeg haar of ze me nog een kans wilde geven. Ze keek me aan alsof ik niet spoorde, draaide zich om en liep weg. Op dat moment viel het kwartje: wat had ik in vredesnaam gedaan? Waarom had ik alles opgegeven voor iets vluchtigs?
Nu ben ik 54. Ik heb niks meer: geen baan, geen vrouw, geen kinderen om me heen. De jongens willen me niet zien, en terecht. Alles waarvoor ik ooit werkte en zorgde, heb ik zelf uit handen gegeven. Het is een vergissing waar ik elke dag de gevolgen van voel, en het ergste is: het valt niet meer terug te draaien.
