Weet je nog, vorige zomer op een vrijdag, toen Joris naar zijn werk was? Ik was thuis met mijn dochter Fenna en wij besloten samen naar de markt in Haarlem te gaan om boodschappen te doen. We slenterden lekker door de kramen, kochten verse aardbeien, kaas en van die lekkere verse broodjes van de bakker.
Toen we terugkwamen en thuis alles aan het opruimen waren, Fenna was druk bezig met stofzuigen terwijl ik begon aan een stoofpotje in de keuken, hoorden we ineens buiten gierende remmen. Bleek dat de verre familie was aangekomen: mijn achternicht Marijke, haar man Willem en hun puberende dochter Lotte van vijftien.
Ik nodigde ze uit om binnen te komen en gooide snel wat op tafel. Toen ik vroeg wat er aan de hand was, vertelde Marijke dat ze gisteren jarig was geweest en spontaan besloten hadden om bij ons langs te komen. Echt typisch Marijke, altijd zo impulsief.
Ik was natuurlijk alles behalve voorbereid op visite, dus terwijl ik thee inschonk, belde ik Joris even om hem op de hoogte te brengen van de situatie. Hij stelde voor om lekker barbecue te doen; hij wist nog dat er in de vriezer bij de schuur wat varkenshaas lag, perfect voor saté.
Ik liep terug naar de woonkamer en legde uit dat ik niet echt voorbereid was, maar dat we de saté konden marineren en dat het precies klaar zou zijn als Joris thuiskwam van zijn werk. Iedereen knikte, en ze ploften zonder pardon op de bank. De tv ging aan, en er werd geen vinger meer uitgestoken. Ik stond echt met mond vol tanden.
Dus ik vroeg nog aan Willem of hij wilde helpen met het snijden van het vlees, maar hij zei dat zijn pols pijn deed van het autorijden. Marijke bromde dat ze zich niet lekker voelde na de autorit en ondertussen lag ze gewoon te Netflixen. Fenna keek mij aan, ik keek haar aan we begrepen elkaar zonder woorden.
Dus Fenna en ik hebben alles gedaan: het vlees gesneden, gemarineerd, de tafel gedekt, de salades gemaakt. En zij, niks, geen hulp aangeboden, helemaal niks. Toen Joris thuiskwam vertelde ik hem rustig hoe alles was gegaan. Hij was echt verbaasd en zei meteen dat m’n familie wel heel brutaal was. Toen riep hij ze uiteindelijk om te eten.
Tijdens het eten was er echt een ijzige stilte. Iedereen zat stilletjes te kauwen en Willem nam meteen drie satéstokjes en begon gulzig te eten. Je zag gewoon aan Joris z’n gezicht dat hij er helemaal van baalde.
Na het eten vroeg ik nog vriendelijk of ze wilden helpen met de afwas, hopende dat ze zich misschien toch een beetje aangesproken voelden. Maar nee hoor, Marijke riep dat ze net haar nagels had laten doen en Lotte kon natuurlijk ‘echt niet afwassen’.
En als klap op de vuurpijl zeiden ze dat het te laat was om terug naar huis te rijden en dat ze bij ons zouden blijven slapen. En ja hoor, Willem vond dat hij vanwege zijn rugproblemen op ons harde matras moest slapen, dus in ons bed.
Toen was Joris er helemaal klaar mee. Hij stak van wal: Denken jullie dat dit een hotel is, of zo? Dat wij hier de bedienden zijn? Zo, nu inpakken en gaan met die banaan!
Ik stond echt met m’n mond vol tanden. Terwijl ik Joris probeerde te kalmeren, zag ik m’n familie hun spullen grijpen. Ze zijn als een haas in hun auto gesprongen en vertrokken richting Rotterdam. Wat een avond, joh!
