Het zou haast ongelooflijk zijn om te geloven wat er met mijn familie is gebeurd, als het niet recht voor onze ogen was gebeurd. Alles begon zes maanden geleden, toen mijn geliefde opa overleed en een prachtig appartement in het hart van Amsterdam achterliet. Een maand na zijn dood besloten we met het hele gezin het appartement te gaan opruimen en klaar te maken voor verkoop. Overdag pakten we al opas bezittingen in grote vuilniszakken.
Toen het avond werd, keerde iedereen huiswaarts, behalve mijn broer, die besloot de nacht in het appartement door te brengen. Rond zes uur s ochtends belde hij me op, zijn stem trillend van angst. Kom alsjeblieft direct! riep hij. Zonder aarzeling sprong ik op mijn fiets en haastte me naar het appartement. Bij binnenkomst zag ik mijn broer met een angstige blik, zo wit als een laken. In stilte hoorde ik voetstappen in de kamer, maar niemand was te zien. De sfeer was beklemmend, mijn huid stond strak van de rillingen. We werden overweldigd door angst en vluchtten naar buiten, haastig en gespannen.
Pas na een half uur bijeen moed verzamelen, durfden we terug te keren. Maar wat we toen zagen… Alles wat van opa was, stond weer nauwkeurig op dezelfde plaats, alsof er nooit iemand aan had gezeten. Het bracht zowel opluchting als een unheimische gevoel. Na dat vreemde voorval besloten we het appartement niet meer te bezoeken en gaven we de verkoop volledig uit handen aan de makelaar. Gelukkig zijn de nieuwe bewoners nooit een probleem tegengekomen na de koop. Toch jaagt de herinnering aan die nacht nog steeds koude rillingen over mijn rug, elke keer als ik eraan denk.
