Lang geleden, toen ik terugdenk aan die tijd, lijkt het alsof het zich in een heel ander leven afspeelde, ergens tussen de grachten van Amsterdam en de smalle straatjes van Utrecht. Aan het begin van onze relatie leken Alida, mijn toenmalige vrouw, en ik het goed met elkaar te kunnen vinden. We doken samen in de zoete begintijd vol stroopwafels en prachtige bossen tulpen, overtuigd dat er niets mooiers was dan onze liefde. Maar toen we erachter kwamen dat we een kind verwachtten en onze ouders ons min of meer richting een huwelijk duwden, begon er langzaam zand in de raderen te komen.
We groeiden niet zover uit elkaar dat we na één jaar huwelijk uit elkaar wilden, vooral niet na de geboorte van onze zoon, maar we kibbelden zeker enkele malen per week over futiele zaken. Gelukkig had ik veel werk op een grote transportfirma in Rotterdam, en Alida was thuis met onze kleine jongen. Daardoor konden we elkaar voldoende ontlopen, en zolang ik onze zoon verwende tijdens mijn spaarzame vrije uren, kabbelde het leven eigenlijk wel voort. Misschien juist daarom kozen we ervoor om een tweede kind te krijgen toen onze oudste net vier jaar werd.
De komst van onze dochter bracht ons iets dichter bij elkaar; we werden als vanzelf een echt gezin, drukker dan ooit bezig met opvang en alles wat daarbij kwam kijken. We maakten ons zorgen om zaken als school, kinderopvang, en kinderfeestjes allemaal typisch Nederlandse beslommeringen.
Na de tweede kwam er nog een derde kind bij, en ik nam nog meer werk op me. Alida stemde daar stilzwijgend mee in. We waren het niet gewend om geld opzij te leggen, maar om ervoor te zorgen dat onze kinderen zich nooit minder zouden voelen dan andere kinderen op het schoolplein, werkte ik zo hard ik kon. Ook probeerde ik Alida gelukkig te maken: cadeautjes, uitjes, een nieuwe fiets maar achteraf besef ik dat het voor haar niet genoeg was.
Toen onze oudste elf was en onze jongste vier, kwam Alida plotseling met de schokkende mededeling dat ze de scheidingspapieren al klaar had en verliefd was geworden op een andere man. Het raakte me minder dan men misschien zou verwachten; ik was er niet verbaasd over dat zij iemand gevonden had. Tussen haar afspraken op de muziekvereniging en de schoolpleinpraatjes door had ze blijkbaar volop gelegenheid. Ik, daarentegen, leefde om te werken en dacht nauwelijks aan mezelf.
Wat me wél raakte, was haar wens om de kinderen bij mij achter te laten. Ze had ze altijd verzorgd, maar nu leek het alsof ze er ineens van af wilde, dreigende woorden dat als ze “de kinderen mee moest sleuren in haar nieuwe leven”, ze ze wel bij een pleeggezin zou achterlaten. Haar nieuwe geliefde wilde samen een nieuw gezin stichten, zonder, zoals zij het zei, die bagage uit het verleden.
Als ik er nu op terugkijk, zie ik hoe onze dromen als herfstblaadjes in de Amstel uit elkaar dreven. Het waren ruwe tijden, vol poldergezinsdrama en gestolde warmte. Toentertijd voelde het als gewone Hollandse ellende met een snufje heimwee, zoals je dat alleen in verhalen van vroeger tegenkomt.
