Op kantoor hebben ze me praktisch gedwongen vakantie op te nemen. Vorig jaar had ik geen vakantie genomen en dit jaar wilde ik het ook niet, maar mijn baas stond erop. Iedereen op het werk ging voor een prikkie naar de kust, en zo kreeg ik ook zon uitje toegewezen. Mijn vrouw, Lonneke, was enigszins gepikeerd dat we niet samen zouden gaan, maar over vakantie wilde ze ook niets horen. Ze zei druk te zijn en had iets belangrijks op de planning voor werk.
Op een gegeven moment kreeg ik zelfs het idee dat ze het wel best vond om mij alleen op vakantie te sturen. Zij vertrok als eerste zogenaamd voor zaken en ik zou twee dagen later gaan. Maar één dag voor vertrek veranderde alles. Mijn collega en goede vriend, Pieter, kwam met smekende ogen naar me toe en vroeg of ik alsjeblieft mijn vouchers en treinkaartjes met hem wilde ruilen, zodat hij naar de kust kon en ik de bergen in moest. Het maakte mij niet echt uit; zijn reden wél zijn vrouw wilde persé naar zee, en nergens anders heen, dus vroeg hij deze ruil. Ach, gezegd en gedaan.
De eerste dagen waren eigenlijk geweldig. Het was er prachtig, heerlijk rustig, eten in overvloed typisch zon Hollands buffet en s avonds filmavondjes. Je kon jezelf inschrijven voor een uitje, dus dat deed ik maar. In het pakket zat een gezellig ritje met de kabelbaan, dan kon je mooi het uitzicht bewonderen. En ja hoor, terwijl ik boven op mijn beurt stond te wachten, hoorde ik ineens bekend gelach. Ik kijk om, en wie staat daar met zonnebril en pet? Mijn Lonneke. Naast haar stond zon zelfverzekerde vent die lekker hardop lachte, en hij probeerde haar nog op de wang te kussen ook.
Eerst dacht ik dat ik me vergiste, maar na een minuut luisteren viel het kwartje mijn vrouw zat helemaal niet keihard te werken, ze was stiekem met haar minnaar op vakantie.
Ik ben zonder drama naar huis gegaan, kwam zelfs een dag later thuis dan Lonneke. Heel casual vroeg ik haar waar ze was geweest, haar een kans gevend alles eerlijk te vertellen. Ze loog recht in mijn gezicht: ze was zogenaamd op conferenties in Rotterdam geweest. Maar dat ene vage fotootje dat ik in de bergen had geschoten was genoeg: ze viel helemaal stil.
Spijt? Nee joh, ze draaide het gewoon om en beschuldigde mij van liegen over de vakantie aan zee.
Het was waarschijnlijk gewoon het lot dat ik juist dáárheen moest, zodat ik mijn vrouw kon betrappen. Anders had ik nog jaren gedacht dat ons huwelijk helemaal koek en ei was De ironie.
