Hou van jezelf, dan komt alles goed
Buiten raast een koude noordwester over het land, het is guur en donker, precies zoals het aanvoelt in het hart van Mariska. Ze zit alleen in een groot huis in een buitenwijk net buiten Amersfoort, alles wat haar hart begeerde is in materiële zin aanwezig, maar toch voelt de leegte schrijnend. Ze heeft een man, Daan, maar ook vanavond is hij weer voor zaken de deur uit. Mariska weet wel beter waar die zaken over gaan.
De kinderen zijn allang uitgevlogen. Zoon Joris woont met zijn gezin ergens in Leusden en dochter Femke heeft haar geluk gezocht in Groningen waar ze na haar studie trouwde met een aardige jongen. Ze hebben daar inmiddels zelf een dochter, Lise, die al snel naar de basisschool gaat.
Mariska heeft vanochtend nog met Femke gebeld.
Mam, waarom klink je zo bedrukt? vroeg Femke, haar nieuwsgierigheid niet verhullend.
Ach niets lieverd, maak je geen zorgen. Hoe gaat het met jullie? En met mijn kleine schatje?
Alles goed hier hoor mam! Vincent is druk als altijd, je weet hoe dat gaat met artsen, het ziekenhuis slokt hem op. Maar hij is gelukkig in zijn werk, hij noemt het zijn roeping. En Lise groeit als kool, het is een vrolijk meisje!
Dat doet me zo goed om te horen, Fem. Hopelijk blijft het zo fijn bij jullie, zei Mariska op zachte, vermoeide toon.
Ja, maar jouw stem bevalt me niet hoor mam En, waar is papa?
Papa? Die is even in de garage bezig, de auto starten het is steen- en steenkoud hier, helemaal nu die wind om het huis giert. Ze wilde haar dochter niet ongerust maken.
Al ruim een half jaar loopt Mariska met dit gevoel rond, ze kan het aan niemand kwijt, en misschien hoeft dat ook niet. De een zou haar misschien troosten, de ander zou kwaad glimlachen. Tja, ze wist allang wat er speelde, maar het werd haar afgelopen zomer overduidelijk. Ze was in de tuin bezig geweest onder het raam; Daan dacht dat ze niet thuis was en stond luid bellend te praten met zn zonnetje.
Sorry schat, maar vanavond kom ik niet tuurlijk, ik mis je ook hou ook van jou wees niet boos, morgen ben ik er weer. Je kent me, beloofd is beloofd
Dat sloeg in als een donderslag. Haar Daan, op wie ze zo vertrouwde, bleek net zo goed te zijn voor de charmes van andere vrouwen als iedere andere vent. Ineens drongen de waarschuwende woorden van haar zusje Annie zich op: De mijne heeft ook een ander. Ze zijn allemaal hetzelfde. Toen vond Mariska dat ondenkbaar, nu begreep ze het opeens maar al te goed. Ze was in shock, wist niet wat ze moest: uithuilen, of Daan direct het huis uit zetten? Ze plofte op het bankje in de tuin en huilde zich leeg.
Wat was er met Daan gebeurd? Die man van 47, die alles voor elkaar had: een warm gezin, lieve kinderen, een florerende bakkerij in het centrum én een vrouw die alles voor hem deed. Maar Mariska bleef alles inslikken, ze droeg het mee alsof het haar eigen schuld was. Via via kwam ze erachter wie Daans nieuwe liefde was. Ze dook zelfs stiekem in zijn telefoon toen hij sliep.
Nou, die vrouw heette Ilse. Kwam uit een oude bekende flatwijk in de stad, en via een vage kennis hoorde Mariska haar naam vallen kennelijk was Ilse een nichtje van een bekende familie in de buurt. Mooi, niet getrouwd, altijd een tikje losbandig. Zo vertelde Vera, haar vriendin, tegen Mariska toen ze samen koffie dronken: Tja, ze ziet er goed uit, maar heeft geen vaste relatie gehad, houdt van aandacht, als je begrijpt wat ik bedoel. Dr leven is altijd rommelig, nooit echt rust gevonden.
Mariska wilde niet reageren, hield zich groot, maar thuis brak ze. Niemand mocht het zien. Ze bleef dagen met tranen rondlopen, soms wilde ze schreeuwen, maar dan kwam er toch weer niets uit. Uiteindelijk besloot ze na lang twijfel Ilse zelf op te zoeken.
Ilse werd bleekjes toen ze Mariska zag binnenkomen. Mariska liep vastberaden naar binnen, plofte zonder te vragen op de bank.
Hoi, zei ze schor en keek Ilse doordringend aan. Ilse stond verstijfd in haar woonkamer, als een muis tegenover de kat.
Ben je niet beschaamd? Weet je wel dat je met een getrouwde man slaapt? Denk je dat je thuis geluk gaat vinden op het ongeluk van een ander? Weet je zelf wel wat je doet?
Ilse begon spontaan te huilen. Ik weet het echt niet, Mariska. Ik hou van Daan. Ik kan niet zonder hem leven
Dat ging Mariska door merg en been. Ze sprong op, gaf Ilse een klap. Beide vrouwen braken. Tranen over en weer, minutenlang. Toen ze enigszins bedaard waren, zei Mariska zachtjes:
Vertel Daan niet dat ik er was. Maar luister goed: als ik er ooit achterkom dat je hem nog ontvangt, dan kijk ik daar niet meer naar.
Ilse vertelde Daan niets over het bezoek. Mariska bleef ook zwijgen. Zo ploeterden ze door. Of het tussen Ilse en Daan over was? Geen idee. Hij bleef geregeld voor zaken onderweg. Mariska voelde het intuïtief aan en kon het niet loslaten.
Wat moet ik doen? Mijn man is mijn hele wereld. Ik kan me geen leven zonder Daan voorstellen. Onze levens zijn zo met elkaar verweven. Hele boedels moeten splitsen als het tot een scheiding komt dat wil ik niet. Ik vind het wel best, laat alles maar zoals het is, zuchtte ze terwijl ze door de beslagen ramen naar het winterse zwart buiten keek.
Zelfs als ik dit huis krijg, wat moet ik dan hier? Zon huis vraagt altijd om aandacht, Daan zit nooit stil, klust altijd ergens in huis. Ik ben bang om alleen te zijn, ben gewend geraakt aan dit leven Maar de kinderen zou ik ze ooit moeten vertellen waarom? Hun vader, met een jongere vrouw dat zou een klap zijn.
Mariska wist dat er mensen zijn die zouden zeggen: respecteer en kies voor jezelf, wees sterk, scheiden is misschien beter, vergeet hem. Maar zij hield van Daan. Ze hoopte dat het een bevlieging zou zijn, Daan zou wel bijdraaien. Aan zijn manier van doen thuis merkte ze niets, hij bleef vriendelijk, maakte geen ruzie, hetzelfde als vroeger. Misschien hadden de mensen gelijk: Voor alles is er liefde, maar het liefst heb je eerst voor jezelf liefde over.
Het blijft zwaar. Het is, sinds Mariska over Ilse weet, alsof er voortdurend een steen op haar maag ligt. Terwijl Daan zich als de oude vertrouwde vent gedraagt, blijft zij tobben. Waarom kon ze het niet loslaten?
En dan begint ze te denken: wat als ik nou zelf eens een andere man zoek? Ik zie er nog goed uit, krijg zat aandacht, mannen maken echt wel opmerkingen Maar meteen schudt ze haar hoofd. Nee, dat kan ze zich niet voorstellen. Daan is haar enige grote liefde. Hoe win je zon man terug? Misschien zou ze zijn dwaasheid zelfs kunnen vergeven, hoe moeilijk het ook is. Mannen zijn anders, daar denkt ze het hare van
Ze denkt terug aan hun beginjaren, glimlacht weemoedig.
We waren het gelukkigst toen we niets hadden. Op een kamertje in Utrecht, elk dubbeltje omdraaien, stiekem naar de bioscoop in plaats van uit eten. Tijd vliegt. Nu hebben we alles, maar voel ik me soms zo alleen. En praten? Nee, daar ben ik te trots voor.
En toen, zomaar, kwam hij vroeger thuis.
Mariska zat nog met haar gepeins toen ze de auto de oprit hoorde opdraaien. Daan kwam binnen, wreef de kou uit zijn handen en riep:
Maris, waar zit je, in het donker zo? Ik zie geen steek!
Ze schrok op. Hier, zat te mijmeren. Het weer, het leven
Sjonge, de wegen zijn niet te doen, ijzel en sneeuw overal. Ik dacht dat ik vast zou komen te zitten En ik heb honger, Maris, maak je iets lekkers?
Mariska stond op, Daan ging zijn handen wassen, en even later zaten ze aan tafel.
Weet je, zei hij met een glimlach, straks is het alweer Oud & Nieuw en ik heb iets geregeld
Mariska voelde zich ongemakkelijk. Ze hield niet van verrassingen de laatste tijd.
Wat heb je bedacht dan? vroeg ze met gespannen stem.
Daan liet een kleine pauze vallen, zag haar gespannen gezicht en grinnikte.
Och vrouw, wij zijn al jaren niet weg geweest samen. Kijk, ik heb twee tickets geboekt: we gaan samen naar de zon! Naar Gran Canaria met Oud & Nieuw! Onder de palmen het jaar uitzwaaien!
Mariska voelde zich opgelucht, ineens leek het leven lichter.
Oh Daan, je bent nog steeds dezelfde. Stiekem altijd verrassingen. Ik zou zo inpakken! In de winter onder de palmen ik kan het me niet voorstellen! lachte ze.
Het was het idee van Joris trouwens, maar ik wilde je sowieso even helemaal laten ontspannen. Ga je mee op avontuur, mn meisje?
Sindsdien ging het weer beter. Ze vlogen naar Gran Canaria, vierden daar samen het nieuwe jaar, genoten van zon en rust. Bij thuiskomst was de band sterker; Daan bleef haar aandacht geven, kwam sneller thuis van werk, belde altijd als hij later was.
Het leven ging door. Mariska vond rust. Soms moet je jezelf eerst liefhebben… dan komt alles op zn pootjes terecht.
