Toen mijn moeder nog leefde, bracht ze veel tijd met mij door terwijl mijn vader aan het werk was. Nadat ze er niet meer was, vond mijn vader nog steeds geen tijd voor mij. Al heel snel haalde hij een nieuwe vrouw in huis en noemde haar mijn nieuwe moeder. Marjolein was een mooie vrouw van twintig, die het vooral te doen was om een woning en het geld van mijn vader. Ze hield helemaal niet van kinderen, want eigenlijk was ze zelf nog bijna kind.
Ze liet me haar tante noemen als haar kennissen erbij waren, en tegen vreemden moest ik zeggen dat we zussen waren. Ik weet niet wat ze over mij tegen mijn vader zei, maar hij keek altijd streng naar me, vond steeds iets om me op aan te spreken en dreigde vaak dat hij me naar oma op het platteland zou sturen. Daar probeerde hij me geregeld angst mee aan te jagen, terwijl hij er geen idee van had dat ik daar eigenlijk juist heel graag heen zou willen.
Mijn oma was een geweldige en ontzettend grappige vrouw. Van haar leerde ik vrolijke versjes en leuke mopjes, die ik nu, dertig jaar later, nog steeds met plezier aan mijn eigen kinderen vertel. Ze hield zielsveel van mij en had altijd tijd voor me, net als mijn moeder vroeger. De zomers op de boerderij waren de mooiste tijd van mijn jeugd. Toen ik in groep zeven zat, vroeg ik oma om mijn vader over te halen mij bij haar te laten wonen.
Maar hoe ga je dan naar school vanaf hier? vroeg oma weifelend. We moeten je misschien naar de dorpsschool laten gaan. Zou je dat zien zitten?
Ik wilde er alles voor doen om maar niet langer bij Marjolein te hoeven wonen.
Zo kwam het. Papa liet mij zonder veel moeite bij oma achter en stuurde alleen geld genoeg om van rond te komen. Mijn vader en oma maakten geregeld ruzie aan de telefoon; oma gaf hem ervan langs omdat hij nooit naar mij omkeek. Ze voorspelde hem dat Marjolein hem ooit zou verlaten, maar daar wilde hij niets van weten. Intussen werd ik volwassen, ging naar het mbo en verhuisde daarna weer naar de stad.
Ik vond een baan en zo kon ik mijn lieve oma meenemen uit het dorp naar een gezellig gehuurd appartementje. Zij hoorde het als eerste toen ik een vriend kreeg en was de enige familie op mijn bescheiden bruiloft, want noch papa noch Marjolein kwam opdagen. Ze waren allebei erg verbaasd toen ik belde; Marjolein herkende mijn stem niet eens en mijn vader wenste me alleen gefeliciteerd en zei dat hij het druk had.
Diep vanbinnen heb ik altijd geweten dat papa mij had ingeruild voor die vrouw, maar als klein meisje begreep ik dat niet. Nu wel, en ik neem het hem niet kwalijk. Het is alleen dankzij mijn oma die mijn opvoeding op haar fragiele schouders nam dat ik nooit het gevoel heb gehad dat ik ongewenst was.
Ik hoop dat ieder kind dat in een soortgelijke situatie opgroeit, iemand als mijn oma treft of zal treffen. Soms is het beter dan in een gezin waar niemand echt op je zit te wachten.
