Ik heb vrienden die ik gierig noem. Zij besparen op werkelijk álles. Op eten, op kleding noem maar op. Niet dat ze arm zijn, in tegendeel zelfs, het zijn best gefortuneerde mensen. Altijd geld achter de hand, ze zouden zich van alles kunnen veroorloven.
Ik ga eigenlijk alleen op bezoek als er een speciale aanleiding is. De rest van de tijd appen of bellen we gewoon. Vorige maand nodigden ze me uit voor mijn verjaardag. Ik ging erheen en kwam hongeriger terug dan ik vertrok.
s Ochtends had ik het cadeau, dat ik eerder al had gekocht, in mijn tas gestopt en was richting werk gegaan. Rond een uur of vier kreeg ik het bericht: Vanavond feestje bij ons! Dus tijdens de lunch at ik alleen een snee ontbijtkoek en dronk een flinke kop koffie. Ik dacht, ik eet vanavond wel lekker op dat feestje niet wetende wat me te wachten stond.
Ik kwam nog voor de afgesproken tijd aan bij mijn vrienden. Keurige bos bloemen overhandigd, gelukwensen uitgesproken. Lachend zei ik nog dat ik stervenshonger had, bewust niks gegeten zodat ik veel ruimte over had voor het feestmaal. Geen zorgen, alles staat al klaar! riep mijn vriend terug. Klinkt goed, dacht ik nog.
We waren met zn zessen, plus het gastkoppel. In de woonkamer aangekomen, zag ik nergens een eettafel. Wat bleek? Ze hielden een lopend buffetje, oftewel: alles stond in schalen op een te krappe salontafel, en niet een stoel in zicht. Alleen een gammel tweezitsbankje waar we met acht man samengeperst op gingen zitten. Nu is een buffet niet per se verkeerd maar na een werkdag droom ik toch liever van een uitgebreid diner aan een echte tafel.
Enfin, er stond een klein rond tafeltje klaar met het eten. En dat heb ik bijzonder goed geïnspecteerd (geen schaamte). Op elk bord acht plakjes: acht plakjes rookworst (daar ben ik dol op!), acht plakjes achterham, acht plakjes kaas. Tomaat en komkommer? Ook netjes acht flinterdunne schijfjes per soort. Alles minuscuul gesneden, maar wel keurig gerangschikt zoals een typische Nederlandse etaleur dat kan. O ja, twee mandarijnschalen met een soort huzarensalade en het fruit was weer precies afgemeten op acht personen. De rijkdom van deze royale tafel? Eén (ja, één!) flesje wijn.
Zit je dan, met zn allen, kauwend op een plakje worst met kaas, terwijl de maag knort als een Hollandse stormwind. Drinken had ik al niet meer durven pakken: bang dat mn honger nog erger werd. Toen zei mijn vriend: Ik haal even wat warms! Ha, eindelijk dacht ik, het echte eten komt eraan! De gastvrouw kwam terug met een ovenplaatje.
Op ieder bordje lag één piepklein gebakken aardappeltje én één stokje kippendij. Letterlijk één van elk! Je wist niet of je moest lachen of huilen. Gelukkig was de taart gewoon van normale omvang. Verder was de sfeer overigens uitstekend. Maar na anderhalf uur ben ik naar huis gefietst, met een lege maag en een humeur als een natte kermis.
Onderweg ben ik snel even bij de Albert Heijn gestopt voor een broodje kaas en een kroketje voor onderweg. Thuis eindelijk fatsoenlijk gegeten. Dus zo hebben mijn vrienden mooi op hun gasten weten te besparen mission accomplished!
Maar serieus: waarom mensen uitnodigen voor een verjaardagsfeest als je eigenlijk niemand echt wilt laten mee-eten?
