Dagboek, woensdag 3 april
Ze zeggen vaak: “Kleren maken de man.” Maar ik heb vandaag aan den lijve ondervonden hoe gevaarlijk zon gezegde eigenlijk kan zijn. Soms kun je jezelf op zon manier vastzetten dat je het kostbaarste in je leven misloopt. Mijn verhaal van gisteren laat dat zo scherp zien dat ik er nog steeds niet goed van ben.
**Scène 1: Schaamte voor het glazen kantoorgebouw**
De ochtendzon weerkaatste in de hoge ruiten van de Zuidas, bij het nieuwe businesscentrum. Ik stond daar voor de deur, strak gekleed in mijn mooiste jurk en hooggehakt, alles glanzend van merk tot aan het tasje. Maar mijn neus rimpelde toen ik hem zag: Rob kwam aangelopen met modder aan zijn werkschoenen en zijn felgele helm onder zijn arm, jas vol bouwstof.
“Moet je eens kijken hoe je eruitziet!” siste ik tegen hem. “Ik heb je toch gezegd even iets fatsoenlijks aan te trekken als je mij komt ophalen bij kantoor?”
**Scène 2: Kalmte tegenover woede**
Rob bleef heel rustig, veegde stoïcijns wat kalk van zijn mouw en keek me recht aan. Ik ben net van de bouw gekomen, Marloes. We hebben de fundering net gestort.
**Scène 3: Breuk zonder genade**
Ik stapte een stukje dichterbij, fluisterend omdat ik niet wilde dat een van mijn collegas uit het advocatenkantoor ons zou horen. “Het kan me niet schelen, Rob. Je bent gewoon een bouwvakker. Denk je echt dat ik met jou hand in hand kan lopen voor het oog van half Amsterdam? Verwijder mijn nummer maar gewoon.”
Met een dramatisch draaibeweging wilde ik weglopen; precies toen vlogen de draaideuren open.
**Scène 4: Plotselinge wending**
Een man in een strak pak, tablet in de hand, kwam ons hijgend achterna. Hij keek niet eens naar mij; hij snelde direct naar Rob toe.
“Meneer Van Dijk! Wacht u even! De investeerders staan al klaar voor de helikoptervlucht rond úw nieuwe toren.”
**Scène 5: Alles wordt duidelijk**
Het was alsof iemand mij bevroren op die stoep had gezet. Van Dijk? De eigenaar van het gebouw? Mijn mond viel letterlijk open en ik voelde een golf van schaamte door mijn lijf trekken.
Rob glimlachte dunnetjes en gooide zijn helm nonchalant naar zijn assistent, die net was aangekomen.
Ik probeerde mezelf te herpakken, mijn stem trilde: “Rob… Marloes… ik had echt geen idee. Waarom heb je nooit gezegd dat dit hele project van jou was?”
Zijn blik was als ijs toen hij mij antwoordde: “Ik moest weten of je mij wilde om wie ik ben of om het bezit. Nu weet ik het.”
Hij trok zijn jas recht een jas die ik een minuut ervoor nog onder het stof had vervloekt en zei: “Mijn nummer kun je bewaren, maar ik blokkeer jou wel. Fijne dag nog, Marloes.”
Met stevige stap liep hij naar de lift richting het dak, waar je al het klapperen van het helikopterblad kon horen. En ik bleef alleen achter op het plein, langzaam beseffend dat ik niet zomaar een werker had weggeduwd, maar mijn enige kans op iets echts.
**De les is duidelijk:** Kijk verder dan die vuile schoenen of die stoffige jas. Wie weet bouwt degene die je minacht wel de hele stad om je heen, terwijl achter het mooiste pak soms alleen leegte schuilgaat.
