Hé, luister even, ik moet je iets vertellen over Joris van den Berg. Hij kwam laatst bij zijn ouders op bezoek in Utrecht. Hij pakte een grote boodschappentas van zijn moeder en zei dat hij even snel naar de markt wilde gaan om wat boodschappen te doen. Koop nog wat verse huisgemaakte worst, lieverd! riep zijn moeder achter hem. Daar is altijd verse worst op de markt, weet je wel! Oké, mam, lachte Joris en stapte de straat op.
Hij had bijna alles al ingekocht en wilde net naar huis terugkeren toen zijn blik werd getrokken door een dame die hem opeens van de hak op de tenen maakte. Hij staarde haar aan, de tas in zijn handen, en mompelde: Dit kan toch niet waar zijn. Het was Anke!
Anke was een bijzonder soort schoonheid, de soort vrouw wiens charme je niet alleen doet denken aan haar uiterlijk, maar je gewoon wil laten blijven hangen. Ze had zacht, golvend, bruin haar in een losse knot, een kalme, lieve stem en heldere blauwe ogen die je aandacht zachtjes vasthielden. Ze luisterde goed, gaf steun en, zelfs als ze geen advies had, zuchtte ze gewoon mee en dat maakte alles een beetje lichter.
Joris was twee jaar jonger dan Anke; ze groeiden op in hetzelfde straatje. Als kind leken die twee jaren een enorme kloof, maar later werd Anke het hart van de hele buurt. De tijd vloog, en Joris merkte pas later dat Anke, zijn lieve Anke, was getrouwd. Hoe? Wanneer?
Wat dacht je nou, Joris? Denk je dat ze op je zal wachten? Overal om haar heen stonden jongens. Ze is juist vrolijk en makkelijk in de omgang. Zoek maar zelf een bruid, maar doe het wel goed, lachte zijn oma. Mensen zoals zij bestaan niet meer, zuchtte Joris.
Hij begon met danslessen, probeerde nieuwe meisjes te leren kennen, maar niets voelde goed. Op een bruiloft van een vriend ontmoette hij Vera. Vera was stoer, energiek en opvallend, een van de beste vriendinnen van de bruid. Ze pakte meteen Joris als danspartner, en al gauw danste ze hem over de bubbels van de champagne, iedereen lachte.
De volgende ochtend lag Joris in de armen van Vera, bij haar thuis. Hij kon zich vaag herinneren wat er de avond ervoor gebeurd was, en ondertussen kwamen de vrienden binnen, giechelend over een toekomstig huwelijk.
Joris bleef een nacht bij Vera, maar bleef een week. Vera drong erop aan dat ze naar de burgerlijke stand moesten gaan. Ik wil met jou trouwen, Joris! Ik geloof het of niet, maar ik ben verliefd op het eerste gezicht! zei ze. Haar openhartigheid boeide en befaamde Joris tegelijk. Hij had zich een heel ander soort liefde voorgesteld.
Vera was nog studente, haar ouders steunden een snelle bruiloft niet, net als die van Joris ouders. Ze realiseerden zich al snel dat ze niet op dezelfde golflengte zaten. De relatie hield geen half jaar stand Vera was streng, dominant, gaf Joris geen ruimte om zijn eigen man te zijn. Hij voelde zich gevangen.
Hij vluchtte naar een grotere stad, vond een baan en een studentenhuis. Ze gingen uiteindelijk uit elkaar toen Vera genoeg had van zijn pogingen om hem terug te krijgen. Joris nam de baby die uit het ziekenhuis kwam op zich, betaalde keurig alimentatie en bezocht haar op feestdagen, wanneer hij naar zijn geboortestad kon terugkeren.
Vier jaar later trouwde Joris opnieuw. Deze keer koos hij een kalme, bescheiden vrouw, Marijke, die een zoon had uit een eerdere relatie. Haar zoon, Bram, deed een beetje aan Anke denken, maar toch was er een duidelijk verschil. Joris vond dat geen enkele vrouw kon tippen aan Anke, de perfecte herinnering uit zijn jeugd.
Wanneer zijn moeder vroeg hoe het thuis bij de nieuwe vrouw ging, antwoordde Joris: Alles goed, mam. Zijn moeder zuchtte: Alleen goed? Denk je nog steeds aan Anke? Joris bromde: Wat moet ik nog herinneren? We hadden nauwelijks iets, alleen
Zijn moeder vervolgde: Vriendschap is één ding, liefde iets heel anders. God heeft je iets verzonnen, en nu blijf je alleen, je maakt je eigen vrouwen niet gelukkig. Leef in het nu en waardeer wat je hebt, jongen.
Met Marijke bleef het geluk uit, maar het voelde wel warm en veilig zonder vonk, zonder passie, simpelweg samen leven. Na tien jaar besloot Bram, de zoon, zich te scheiden van Marijke. Joris, die dit niet had verwacht, zei tegen haar: Zo, ze was toch stilletjes Je bent een verrader, Valentijn. Ik heb Vasili geholpen om op de been te blijven, hij noemt me pa, en jij
Zo scheidden ze rustig, zonder meer.
Joris hield contact met Vasili en met zijn dochter van Vera, Elise. Een keer weer kwam Joris bij zijn ouders, pakte een grote tas en ging weer naar de markt. Koop nog wat huisgemaakte worst! riep zijn moeder. Er is altijd verse worst op de markt!
Hij kocht bijna alles en liep terug, toen een vrouw zijn aandacht trok. Hij staarde, tas in de hand, en mompelde: Dit kan toch niet waar zijn? Het was Anke!
Zijn hart bonsde. Anke was nog steeds even betoverend. Goedemiddag, Anke, fluisterde Joris. Waarom draag je zwart?
Anke keek nonchalant. Goedemiddag, Joris. Ik heb mijn man al acht maanden verloren Ik kan dit zwarte niet van me afschudden, het is zwaar.
Zullen we samen gaan? We lopen toch dezelfde route, stelde Joris voor en nam haar tas over.
Niet echt, ik woon nu aan de andere kant van de stad, in een nieuw wijk, antwoordde ze.
Ik kan je ernaartoe brengen, als je wilt. Even praten? vroeg hij. Zijn blik was zo zacht dat Anke knikte.
Joris leerde dat Anke nu met haar studente dochter, Lotte, woont. Na het gesprek voelde hij zich opgefleurd, opnieuw verliefd op Anke en bang om haar te verliezen. Twee weken later sprak hij de moeder op de keuken van zijn ouders aan: Mam, ik wil met Anke trouwen. Denk je dat ze instemt?
Zijn moeder keek hem ernstig aan, zag de blaasjes op zijn gezicht. Kom maar zitten, eet eerst wat soep, dan praten we. Je ziet er niet uit als iemand die een vrouw kan houden. Joris at gretig, wachtte op haar steun.
Ze zei: Je hebt al zoveel fouten gemaakt, maar je mag het nog een keer proberen. Waarom ben je zo’n eendagsvlieg? Ga naar Anke, zij is nog verdrietig. Ze hield van haar man. Wees geen opdringer, maar een betrouwbare vriend. Als er in haar hart plek voor je is, zal alles goed komen. Haast je niet.
Joris omhelsde zijn moeder zonder woorden en belde Anke om af te spreken in het stadspark. Anke kwam, begreep meteen zijn intenties. Toen Joris, nerveus, bloemen aanbood en sprak over zijn eenzaamheid van twee jaar, onderbrak Anke hem:
Joris, ik snap het. Het is raar dat je ineens zon besluit neemt.
Joris, rood van schaamte, fluisterde: Nee, nee, luister even. Als ik nu niet alles zeg, begrijp je het niet.
Anke bleef stil, ging zitten op een bankje. In mijn jeugd verloor ik je door domme fouten. Ik had het niet goed begrepen, maar ik heb altijd van je gehouden. Alleen jij.
Hij vervolgde: Mijn eerste huwelijk was een mislukte poging, de tweede brak door mijn kalme houding. Er was geen liefde. Ik heb alle vrouwen met jou vergeleken, en jij was altijd de beste.
Anke keek hem aan, begreep zijn gevoel. Als ik je al sinds onze kindertijd gekend had, had ik je misschien wel geloofd. Je bent altijd lief, gevoelig en verlegen.
Wat betekent dat? vroeg Joris met een hoestende stem.
Dat ik tijd nodig heb, dat is alles.
Hoe lang moet ik wachten? vroeg hij.
Dat weet ik niet maar het is nog vroeg. Bedankt, want ik weet nu dat er iemand is die me nodig heeft. Dat is heel erg belangrijk voor me.
Zullen we samen blijven? Tenminste als vrienden? Ik kan me niet voorstellen dat iemand anders je leuk vindt
Ik wil die gedachte ook niet, antwoordde Anke. Maar haast je niet.
Ze namen afscheid. Joris reed terug naar de regio voor werk, maar dacht constant aan Anke. Hij kwam elk weekend bij haar langs, bracht cadeautjes, en Anke schaamde zich voor zijn snelle bezoeken.
Joris, laten we niet bij mijn deur afspreken, de buren zullen oordelen. Laat het eerst een jaar duren, alsjeblieft
Zoals je wilt. Ik wil je gewoon zien. Kom naar mij, ik stel je voor aan mijn kat Lotte. Ze is een schat. Ik heb twee weken vakantie, mijn ouders zijn in een kuuroord, dus je moet de kat voeren en vermaken. En dan kun je de verbouwing beoordelen die ik ben begonnen.
Die avond bleef Anke bij Joris. Toen zijn ouders terugkwamen, merkten ze meteen de veranderingen. De gang werd opgeknapt, Joris neuriede zachtjes, er stonden verse bloemen in twee vazen.
Zijn moeder vroeg: Hoe gaat het? Joris zei plechtig: Ja, mam, we wonen met Anke samen. Alles is geweldig.
Zijn vader lachte: Zo, het was goed dat je weer getrouwd bent, jongen.
Zijn moeder reageerde: Ze is echt tegen een formeel huwelijk, maar ik sta achter je.
Zijn vader: Dat is een goede keuze, zie je wel.
Joris: Het belangrijkste is dat ze morgen bij me intrekt.
Zijn vader: Goed gedaan, Joris, je bent bescheiden en doet je taak.
Zijn moeder: Hij is al lang aan haar gewend.
Voor vertrek genoten Joris en Anke van een lunch met hun ouders, die al jaren buren waren. Het voelde als een zegen.
Jaren zijn verstreken, Joris en Anke zijn nog steeds samen. Ze behandelen elkaar met zachtheid en respect, alsof ze nooit gescheiden zijn geweest van jeugd tot ouderdom. Ze hebben geen kinderen, maar hun familie en vrienden bezoeken hen vaak, zowel Joris als Ankes naaste.
Joris noemt Anke nooit Ankekind of zo, hij blijft gewoon Anke. Ze lijken niet ouder te worden, gaan nog steeds naar de kerk, steken kaarsen aan en bidden.
Ik steek de kaarsen aan, dank God voor mijn lot, zei ze ooit tegen Joris moeder. Ook al verloor ik een slechte echtgenoot, God stuurde me een waardig, liefdevol mens, iemand die ik al sinds mijn kindertijd ken Zo gaat het.
Zo, dat was het verhaal. Ik moet nu gaan, maar ik dacht dat je het wel moest horen. Tot later!
