28augustus2026 Dagboek
Vandaag wil ik een opmerkelijke zitting in de rechtbank van Rotterdam met jullie delen, een dag die mij nog lang zal bijblijven. In de rechtszaal staat rechter FrankKapteijn, een man die zelfs de meest gewone rechtbankzitting tot een pleidooi voor rechtvaardigheid maakt. Het is een plaats waar men lacht, huilt en uiteindelijk weer gelooft in een eerlijk systeem.
Op een grauwe maandag stapte een jonge vrouw het tribunaal binnen, gehuld in een blauwe vest, achter zich haar geleidehond Max. Ze heette Lieve Jansen en hield een witte wandelstok in haar hand. Lieve is blind vanaf de geboorte.
Voor rechter Kapteijn lag een stapel van zes parkeerboetes. Allemaal van dezelfde week, opgelegd omdat er op een invalideparkeerplaats stond. Lieve legde kalm uit: Ik heb nog nooit zelf een auto bestuurd. De politie zag mij uitstappen uit een Uber met mijn geleidehond en ging er automatisch van uit dat ik de bestuurder was. De rechter fronsde. U bedoelt dat een blinde vrouw met een geleidehond een boete kreeg voor fout parkeren?
Lieve knikte. Een agent zei dat ik te zelfverzekerd overkwam voor een blinde, dat mijn hond slechts een accessoire was. De zaal viel stil. Direct werd de vertegenwoordiger van de Commissie Geleidehonden aangeroepen, die bevestigde dat Lieve van geboorte blind is en dat Max een officieel gecertificeerde geleidehond is.
Op verzoek van de rechter liet Lieve demonstreren hoe Max haar hielp. Max, zoek de deur, zei ze. Max leidde haar veilig naar de uitgang en daarna terug naar de rechter. Applaus vulde de ruimte. Hij is mijn ogen, fluisterde ze.
Daarop riep de rechter inspecteur JandeVries, de agent die de drie boetes had uitgeschreven. Voor mij zag zij niet blind uit, zei hij. Ze droeg geen zonnebril, ze had een telefoon. De rechter antwoordde scherp: Als iemand u vertelt dat hij een handicap heeft, mag u niet beoordelen of hij voldoende gehandicapt lijkt. Dat is vooroordeel.
Na de zitting kwam een onderzoek: in het afgelopen jaar waren er in Rotterdam 247 boetes uitgedeeld aan mensen met een beperking, waarvan 89 aan blinden. Rechter Kapteijn besloot: Dit stopt vandaag.
Alle zes boetes werden ingetrokken, de stad bood publiekelijk excuses aan Lieve aan. Inspecteur deVries moest een cursus over handicaps volgen en een persoonlijke verontschuldiging schrijven. Ik heb geen medelijden nodig, zei Lieve, ik heb begrip nodig.
Het incident leidde tot een hervorming: geen boetes meer zonder rijbewijsbewijs, verplichte handicaptraining voor de politie en een nieuw bezwaartraject. Na zes maanden daalde het aantal onterechte boetes met 94%.
De media kropen uit naar koppen als De hond die de gemeente op zn kop zette. Max ontving de Service Dog Excellence Award en Lieve richtte de stichting Zichtbaarheid Zonder Stigma op, die politie en publiek voorlicht over blinden.
Op een TEDtalk zei ze een zin die iedereen bijbleef: Als u mij zag zelfverzekerd lopen en dacht dat ik niet blind kon zijn, dan ligt de beperking niet bij mij die ligt bij uw vooroordelen.
In mijn kantoor hangt nu een ingelijste kopie van één van de ingetrokken boetes, met de tekst: Afgewezen want vooroordelen zijn groter dan de beperking zelf.
Dit heeft mij geleerd dat recht niet alleen draait om wetten, maar om het openzetten van je blik. Een open geest is waardevoller dan het scherpste zicht.
