**Dagboek**
Er hing een diepe stilte op de begraafplaats, alsof de aarde zelf haar adem inhield. De grijze lucht hing zwaar boven de bomen, en hier en daar vielen enkele regendruppels op het verse graf. Alleen de naaste familie was aanwezig; niemand wilde een spektakel maken van de begrafenis van een meisje van acht. Ze was plotseling overleden, midden in de nacht. De artsen spraken van een aangeboren hartaandoening, hoewel er geen waarschuwingen waren geweest.
Haar moeder, gekleed in het zwart, kneep een vochtige zakdoek tussen haar bevende lippen. Haar vader stond roerloos naast haar, zijn blik leeg, alsof alles om hem heen niet tot hem doordrong. De kist van het meisje, versierd met rozen en knuffels, zag er vreemd uit in het sombere landschap.
De dominee sprak een gebed uit, zijn stem haast weggeblazen door de wind. Een familielid legde een teddybeer in de kist; het meisje had hem nooit losgelaten, zelfs niet in het ziekenhuis. Mensen keken naar de grond, iemand snikte zachtjes.
Toen ze de kist begonnen te laten zakken, klonk er een vreemd gekraak, alsof ergens een boom splijtde. Een paar mensen draaiden zich om, maar hadden geen tijd om iets te zeggeneen seconde later laaide er vuur op onder het deksel.
De menigte verstijfde. Iemand schreeuwde:
*”Brand!”*
De vrouw in het zwart viel flauw. Familieleden renden naar de kist, probeerden hun jassen uit te trekken om de vlammen te doven. De grafdelvers haastten zich om een blusser te halen, maar alles gebeurde te snel.
Toen ze de oorzaak ontdekten, waren ze doodsbang.
De vlammen waren fel, blauw-oranje van kleur, en verslonden in een ongewoon tempo het houten deksel. Een van de begraafplaatsmedewerkers, een ex-brandweerman, was de eerste die bij zinnen kwam en riep dat ze de kist omhoog moesten trekken.
Twee mannen grepen de touwen en trokken de brandende kist met moeite omhoog. Het vuur doofde binnen enkele minuten.
Toen ze het deksel openden, lag het lichaam van het meisje ongeschonden. Geen spoor van verbranding; zelfs haar kleren waren droog. De aanwezigen waren in shock. De politie nam de verkoolde resten van de kist mee voor onderzoek.
Drie dagen later kwam het rapport: de brand was veroorzaakt door een lithiumbatterij, genaaid in de teddybeer die in de kist was gelegd. Het speelgoed bleek een nachtlampje te zijn. De hitte en de druk van het deksel hadden als een lont gewerkt.
Toch fluisterden velen: *”Het meisje wilde iets zeggen…”*
**Les van de dag:** Soms zijn de meest onschuldige dingen de gevaarlijkste. En soms spreken de doden zonder woorden.
