Het was rond acht uur ‘s ochtends, op een mistige lenteochtend, toen de hele familie van de man zich verzamelde bij het notariskantoor in Amsterdam. De spanning was te snijden, want iedereen was nieuwsgierig of die ene rijke oom inderdaad een flinke erfenis had achtergelaten. Terwijl ze wachtten omdat de notaris vertraging had, steeg de nervositeit voelbaar in het zaaltje. De oudste dochter van Robert, een afstandelijke vrouw met de noordelijke naam Willemien, kon haar ongeduld nauwelijks verbergen. Kom, tante, toon wat respect, siste Mark haar toe. We zouden eigenlijk in rouw moeten zijn. Onze vader is er immers niet meer.
Zeg alsjeblieft niet tante tegen me. Ik ben nog hartstikke jong, noem me gewoon Noor, mompelde de tante gekwetst, terwijl ze onopvallend haar lippenstift controleerde. Bijzonder hoe je denkt dat make-up en schoonheidsbehandelingen de tijd tegenhouden, bromde Mark, zichtbaar geïrriteerd.
Eindelijk arriveerde de notaris, een statige man in een oud grijs pak en met het typische Amsterdamse accent. Hij keek de kring van familieleden rond, pakte een dossier van mahoniehouten tafel en vroeg: Zijn jullie er klaar voor dat ik het testament voorlees? Iedereen knikte zwijgzaam. Met een mysterieuze glimlach begon de notaris te lezen uit het laatste testament van Robert.
Ik laat mijn nalatenschap aan jullie allen achter. Maar niet iedereen zal eraan toekomen. Ik heb besloten dat ik voor jullie een ware schattenjacht organiseer, zoals mijn moeder vroeger voor mij en mijn zussen deed, daar in ons dorpje Broek in Waterland. Jullie moeten het avontuur beginnen in mijn geboortedorp. We hadden weinig geld, maar leefden gelukkig samen. Als oudste erfde ik van mijn moeder een kist, waarin nu jullie schatten liggen. Maar wie oplettend is, vindt de sleutel. Die zit ergens verstopt in het huis, en die is niet zomaar te vinden. Dus ik kan jullie alleen maar veel succes wensen!
Heel even bleef het stil. Iedereen probeerde te bevatten dat zelfs na zijn dood de oude Robert hen met een spelletje opzadelde.
Toen verbrak Noor de stilte, terwijl ze haar tas rechtzette: Mijn man, de kinderen en ik vertrekken meteen naar Broek in Waterland. Wil iemand mee op zoek naar de sleutel?
Mark en ik zoeken niet mee naar een of andere kist of sleutel, zei Lonneke, de jongste dochter, met een lichte minachting in haar stem. Als ik papa een beetje ken, zit er vast een dubbele bodem in het geheel. Ons gaat het niet om het geld.
De oudste dochter, haar echtgenoot Hans, en enkele neven trokken alsnog naar het dorp. Ze keken in de oude hooischuur, speurden tussen het stro en klauterden onhandig over houten hekjes, gadegeslagen door nieuwsgierige dorpsgenoten. In het gerommel veranderde Willemien haar chique jurk langzaam in een rafelig vod. Uiteindelijk vonden ze de sleutel achter een loszittende plint van de bedstede. Met kloppend hart openden ze de antieke kist.
Tot hun verbazing bleek de inhoud slechts een brief en een stapel gestreepte zuurstokken.
Mijn hele spaargeld heb ik geschonken aan goede doelen. Jullie hebben nu wat je werkelijk verdient: vreugde brengen aan mijn oude dorpsgenoten. Bedankt dat jullie ze vandaag laten lachen. Het briefje droeg de karakteristieke handtekening van onze gestorven vader, Robert.
En zo eindigde het nalatenschapsspel, waar we nog altijd glimlachend aan terugdenken.
