**De Dag van de Grote Verandering**
Die ochtend, vlak voor haar vijftigste verjaardag, werd Margaretha van der Linden wakker met een zwaar hart. Gezien de recente gebeurtenissen in haar leven zou niemand haar het gebrek aan optimisme kwalijk nemen. Ze lag nog even stil, zonder haar ogen te openen, en voerde een gesprek met zichzelfof eigenlijk constateerde ze alleen maar de treurige staat van haar bestaan.
*”Morgen word ik vijftig. Vijftig! Wat heb ik eigenlijk bereikt? Ik heb goed gestudeerd. Vroeg getrouwd. Nooit vreemdgegaan. Een dochter grootgebracht die ook jong trouwde. Achttien jaar werk ik op dezelfde school. Ik geef aardrijkskundevertel kinderen over plekken waar ik zelf nooit ben geweest en nooit zal komen. Tenzij een orkaan de Noordzee ineens naar de Veluwe blaast, maar dan zouden ze die binnen een dag vol stront en graffiti hebben. Ik heb drie officiële dankbetuigingen van de burgemeester en een verergerde aambei. De meeste leerlingen haten mij en mijn vak. Waarom moeten ze überhaupt aardrijkskunde leren? Waarom? Ik verspil hun jeugd met verhalen over plekken die ze nooit zullen zien. ‘Juffrouw Van der Linden’ is in hun ogen een nutteloos onderdeel van het schoolsysteem, en ze laten het me duidelijk merken. Mooi ben ik op een manier waarover niemand praat. Als een vrouw zon schoonheid heeft, zeggen mensen steevast: Ze is zon lieve, zorgzame vrouw. Ik ben een roze tomaat, en als ik per ongeluk bruin word, een rode. Mijn haar is de kleur van een duivenvleugelnee, wacht, gewoon grijs. En mijn man? Die heeft zich volgegeten met peren. Letterlijk. Mijn echtgenoot, Hendrik, is bij zijn moeder op bezoek, die net zo ver weg woont als wijalsof we op twee verschillende billen van het land leven, met een afgrond ertussenen hij heeft zoveel onrijpe peren gegeten dat hij zijn trein heeft gemist. Nee, niet figuurlijk. De volgende trein gaat pas over een week. Mijn dochter en schoonzoon zijn ver weg in Japan, want Mam, je viert het toch niet, en de reis was zo goedkoop. Dus vier ik mijn verjaardag alleen. Kortom: mijn man is een sukkel, mijn dochter vindt een gratis reis belangrijker dan haar moeder, niemand houdt van me, niemand respecteert me. Ze willen alleen maar eten en een voldoende.”*
Met deze allesbehalve vrolijke gedachten stond Margaretha op, schoof haar voeten in pluche pantoffels en schuifelde naar de keuken. Vlak achter haar waggelde Diva, een dik, klein hondje, onlangs door haar dochter cadeau gedaan. Het enige Diva dat Margaretha ooit zou bezitten.
Terwijl de waterkoker pruttelde, opende ze haar sociale media. Het eerste wat ze zag was een advertentie: *”Vandaag alleen! Webinar Graaf diep en vind je innerlijke prinses. Voor het eerst in Nederland! Gegeven door absoluut geen dokter Victor Valsem. Leer van jezelf te houden en de rest te negeren. Succus niet gegarandeerd. Aan het eind baart elke deelneemster haar prinseslive!” Nog een half uur te gaan.*
*”Dit! Dit is mijn kans! Dit kan mijn grijze, nutteloze leven veranderenen ik heb toch niks beters te doen!”* dacht Margaretha, en ze dook in de magische wereld van het ontdekken van haar prinses.
Wat er precies gebeurde tijdens het webinar? Geen ideewij hebben niet betaald. Maar toen het eindigde en niet-dokter Valsem voor de laatste keer *”Jij verdient een nieuw leven!”* riep, was één ding duidelijk: Margaretha had iets gevonden. Geen prinses, maar iets groters, iets dat haar via haar verergerde aambei naar buiten was gekomen.
Margaretha was herboren.
Natuurlijk had ze eigenlijk tijd nodig voor de volledige transformatieafvallen, zelfontwikkeling, respect afdwingen, nieuwe gewoontes. Niet-dokter Valsem had iets over een maand of twee gezegd, maar tijd was er niet. Haar verjaardag zou ze vieren als prinses, niet als een roze, saaie tomaat. En waar een wil is, is een weg.
De volgende vierentwintig uur waren een helse race. De nieuwgeboren prinses eiste alles, en wel nu. Binnen uren had ze Margarethas oude ik verslonden. Ze googelde fotos van schoonheden, las over trends, liet nagels en wimpers verlengen. Ze kocht: pumps, een strakke spijkerbroek met Diva erop, een shirt met *”Stoute meid zoekt avontuur”* en een print van rode lippen met een blauw uitgestoken tong*”Vast hip,”* dacht Margaretha.
Ondertussen volgde ze online cursussen: *”Sexy make-up in 10 minuten,”* *”Paaldansen voor beginners”* en *”Diepe keeltechnieken”* (als bonus bij de make-up cursus). De prinses gaf opdracht: *”Noem jezelf voortaan Trixie. En wees niet bang.”* Ze zei dat Margaretha de volgende ochtend wakker zou worden na een nacht met een jonge miljonair, en dat alles anders zou zijn. Er was iets over reizen, winkelen en Divaniet het hondjemaar Margaretha begreep het niet helemaal.
Ze probeerde nog iets te mompelen over haar liefde voor Hendrik, haar dochter, en het respect dat een lerares toekomt, maar de prinses lachte alleen maar, met een diepe, schallende lach die haar pasgeleerde keeltechnieken demonstreerde. Margaretha piepte nog één keeren loste op in haar nieuwe ik.
Daarna: voorbereidingen voor het uitgaan. Make-up, zichzelf in de spijkerbroek persen, oefenen op de pumps. Tussendoor belden Hendrik, haar schoonmoeder en dochter om haar te feliciteren. De oude Margaretha had dankbaar gereageerd. Trixie daarentegen schreeuwde alles eruit wat ze jaren had opgekroptzoals niet-dokter Valsem had geleerd. Het luchtte niet op. Misschien kwam dat later.
Om 23:00 uur kwam een weifelende, maar stralende Trixie binnen in de lokale kroeg, simpelweg genaamd *”De Kroeg.”* Na één cocktaileen *”B52″*was het gebouw aan haar overgeleverd.
Dat was het laatste wat ze zich herinnerde.
De volgende ochtend deed haar hoofd pijn. En vreemd genoeg ook haar benen. De kater maakte Margarethas oude ik sterker dan de prinses. Ze opende haar ogenen kneep ze meteen weer dicht. Ze moest hallucineren. In de deuropening stond haar vroegere leerling, de notoire spijbelaar en zesjescursist Klaas de Vries, in zijn onderbroek.
*”God, alsjeblieft niet,”* mompelde ze.
*”Goedemorgen, juffrouw Van der Linden! Ik ben echt. In de woonkamer slapen nog Mike en Tim op de bank. We hebben u gisteren naar huis gebracht en bleven voor het geval dat. Wilt u wat augurkenwater?”*
Margaretha kreunde en controleerde stiekem haar lichaam. Korte broekcheck. Shirtcheck. BHnee.
*”We hebben u zo laten liggen,”* zei Klaas. *”Als u niks nodig heeft, gaan we. Bel maar als u iets wilt, dan komen we terug.”*
Opgelucht realiseerde Margaretha zich dat er niets pedofiel-achtigs was gebeurd. Haar telefoon rinkelde. Onbekend nummer.
*”Hallo?”* kraakte ze.
*”Juffrouw Van der Linden? Met Frank, uw oud-leerling. U hebt gisteren uw paspoort in mijn kroeg laten liggen. En eh uw BH. Ik breng het wel, maar nu even niet. Er komen klussers.”*
*”Frank! Natuurlijk ken ik je! Dank je wel. En wat goed van je, een eigen kroeg!”*
*”Nou, eh u hebt gisteren de bar gesloopt. Toen u erop danste. En de waterleiding toen u die als paal probeerde te gebruiken.”*
Bij die woorden kroop de prinses terug naar de plek waar niet-dokter Valsem haar uit had getrokken. Haar aambei tierde, haar hart bonsdeterugkeren was pijnlijker dan vertrekken.
*”Frank, sorry! Ik zal alles betalen!”*
*”Ach, laat toch. U was mijn favoriete lerares. Ik was pas in Parijs en vertelde alles wat u ons had geleerd. Mensen dachten dat ik een gids was! Dankzij u. Ik laat een stalen bar makenen een paal speciaal voor u!”*
De telefoon rinkelde opnieuw. Haar dochter. Verontschuldigingen. Er kwam een kleinkind aan. En als het een meisje was, wilde haar schoonzoon haar Margaretha noemen.
Margaretha huilde van geluk en vroeg of ze die nachtelijke dwaas mocht kussen.
Nog een telefoontje: Hendrik. Die zou die avond thuiskomenmeerijden met een vrachtwagenchauffeur. En hij wilde morgen een bontjas
